Қутлуғ қон

Yirik, lekin qizil, mayda tomirchalar bilan qoplangan xira ko�zlarini qisib javob berdi:

– Bilmayman, tutgan choyimni olmadimi, yo qoshini uchirmadimi, xullas, jahlimni chiqardi, la’nati. Xo�p, o�tgan ishga salavot. Qalay, ekinlarimiz durustmi?

– Ekinlar juda soz. Ayniqsa, kartoshka bilan sabzi mo�l hosil beradi.

– Aniqmi? Mana bu cho�loq, – Qambarga ishorat qildi boyvachcha, – ancha-muncha yerga ekin ekdim degan edi. O�zim yaxshi qaraganim yo�q. To�g�risi, dehqonchilikka sira tushunmayman.

Mana shu cho�loqqa ishonaman. Cho�loq bo�lsa ham qo�li barakali. Ekini har yil ham chakki bo�lmaydi, shundaymi, Qambar?

Sho�x, gapdon yigit – Qambar bir oyog�ini sudrab bosar edi. U ayyorcha kulib, sariq tukdan iborat qoshlarini chimirib so�zlab ketdi:

– Mirishoq aka, jilla bo�lmasa, mehmonlarning oldida cho�loq demang… Qani, chopishasizmi men bilan?

– Chilimni sol, cho�loq, hazilni bilmagan kal Fozil! To�g�ri, o�zi cho�loq-ku, lekin shamoldan tez uchadi, hayronman.

Ham o�zi dilkash yigit. Ishni puxta qiladi. Bir aybi shuki – cho�loq. Xax-xax, xax.

– Yerni maymoq oyog�im gullatib turibdi, xo�jayin. Qani, torting chilimni. Muchangiz sog� bo�lsa ham chilim so�rishdan boshqa ishga yaramaysiz!

Tantiboyvachcha chilimni tortib, tutun orasidan Qambarga jiddiy tus bilan so�zladi:

– Toyni minib shaharga tush, ikki shisha konyak ol. Tez. Uhu, o�hu… yo�tal qursin! Asqar polvonlar kelishadi, tushundingmi?

– Ehhe, ish katta-ku.

Omad tilayman, yo�taldan cho�zasiz-da. Lekin, toy yo�q, Mirishoq aka. «Kichkina chavandoz» uloqqa minib ketgan edi.

– Yo�rg�ani min!

Shu vaqtda, egar-jabdug�i yap-yangi bo�lgan, manglayiga tumorcha va munchoqlar osilgan semiz, chiroyli qora toychani yetaklab «kichkina chavandoz» kirib keldi. Bu, Tantiboyvachchaning o�g�li Obidjon edi. U o�n uch-o�n to�rt yoshli, oriq, chayir bola, o�zini kattalarday tutishga tirishsa ham, butun harakatlaridan «erka qo�zi» ekani ko�rinib turar edi.

U toyni Qambarga topshirib, kiyimlaridan changni qoqa boshladi.

– O�g�lim, – deb qichqirdi kulib dadasi, – kimniki oldi?

– Tohir gubchakning jiyroni. Ot bolasi unga to�g�ri kelmas ekan.

– Iya, Obidjon, – tirjayib gapirdi Qambar, – men o�ylovdimki, uloqni taqimga bosib kelasiz, bu yerda qozon osamiz deb, quruq tomosha deng.