Қутлуғ қон

Yo�lchi qizga tomon yaqin egildi va ko�zlariga tikildi va titroq lablari bilan bazo�r dedi:

– Shundaymi-a? Men uchun keldingizmi?

– Yolg�iz sizni deb…

Yo�lchi qizning qo�llarini mahkam siqdi. Nuri o�z boshini uning yelkasiga sekingina tashladi… Yigitning qo�llari qizinig bellariga chirmashdi, ko�kraklari bir-biriga qapishdi.

Oy. Nozik jimjitlik. Salqin shamollargina qizning sochlari bilan o�ynashadi…

Nuri ketish oldida, tugunchakni Yo�lchiga berdi.

– Nima bu!?

– Arzimaydi.

Sizga bir ko�ylak olib kelgandim. Pul kerakmi sizga? Yo�lchi aka, aytavering, uyalmang— Yo�lchining qo�lini maxkam ushlab, dedi Nuri.

Yo�lchi og�ir bir xo�rsinib tugunchakni qizmnng oyog�iga tashladi.

– Olib keting. Menga hech nima kerak emas. Na kiyim na pul. O�z kuchim bilan topaman. Oling xozir, opa

– Men ataylab siz uchun olib keldim. Bir qo�shni xotinga yashirin tikdirdim. Hozir biron joyga berkiting.

Katta yerga borganda, kiyarsiz.

– Oling, xafa bo�laman.

– Roziligimga qarang, Yo�lchi aka!..

Nuri yana avvalgiday qo�rquv ostida ehtiyot bilan qo�rg�on hovliga kirdi. Ayvonchaga oyoq uchida yurib bordi. Kampir uyquda ekaniga ishongach, yuragi birdan tinchlandi. Endi u, mabodo kampir uyg�onsa, zaruriyat uchun turgan ekan, deb o�ylasin, degan niyatda, jo�rttaga dadil yurdi, yo�taldi, ayvon oldiga yetgach kavushlarga qoqilgan bo�ldi.

UCHINCHI BOB

I

Kechikib kirgan qish endi kun sayin sovug�ini kuchaytira boshlagan edi.

Qor yo�q, lekin ertalab yalang�och daraxtlarda va tomlarda qalingina qirov yaltiraydi. Mirzakaribmoyning oilasi bir yarim oydan buyon shaharda.

Sahni torroq, lekin to�rt tomoni uy-ayvonlar bilan o�ralgan tashqari hovlidagi naqshli, qubbali eshiklari keng, yaxlit oynali derazalari, tarnovlarning tepasida gerdaygan tunuka xo�rozchalari, ganch uymalari, bo�yoqlari bilan ko�rkam – haybatli ikki mehmonxonaning birida qat-qat shoxi ko�rpachalarda, issiq tanchaga suqilib Mirzakarimboy o�tirar edi.

Do�kondan xoh erta, xoh kech qaytsin, u to�ppa-to�g�ri shu uyga kirar edi. Faqat, ovqatni o�g�illari, kelin va nabiralari bilan birlikda yeyishni (mehmonlar bo�lmaganda) o�zi uchun shart qilib olgan. Bu kun peshin namozini Eski jo�vadagi «Xotin machit»da o�qib, bozordan barvaqt qaytgan edi.