Шеър сайёраси

Одам жуда кўнгилчан эди,

Р?шонувчан, саховатпеша,

Маймунларнинг думин ўрарди,

Р?лонга шеър айтиб берарди,

Ҳаммани ўзидай кўрарди.

Одам бир кун қуёшни топди,

Това тошга кулчалар ёпди,

Қувалашиб, қийқириб чопди,

Аёлининг кўзидан ўпди,

Аёли ҳам лўмбиллаб чопди.

(Бўйида бор эди-да унинг,

Бекор ўтмаган эди-да туни).

Тангрим бунга син солиб боқиб,

Коинотнинг мағзини чақиб,

Кечмишларни қайтадан ўқиб,

«Бахт ярашмас одам деганга,

У англамай қайтса қошимга,

У тушунмай қайтса, бу бекор,

У дард чекмай Одам бўлолмас!»

Дея наъра тортди Яратган!

Ер устини тутди бир туман,

Ер сатҳини қўпди зўр туман…

Одам шунда адашиб қолди,

Йўл тополмай суринди, толди,

Аёлидан хавотир бўлди,

Аёли ҳам хавотир олди.

Овозидан танимадилар,

Чалкаш йўлда олис кетдилар.

Овозлардан танимасдилар.

Одам туйди ҳижрон тотини,

Қамчилади довдир отини,

Йўқолганди унинг хотини,

(Алдаш осон одам зотини).

Одам турган жойида қотди,

Бир қашқирга отини сотди.

Пулин белга маҳкам боғлади,

Ўзин илк бор бахтсиз чоғлади.

Йўлга тушди майхона излаб,

Мавҳумотга дардини сўзлаб,

Қитъалардан ҳатлаб, кўп тезлаб,

Туман ичра юрагин тузлаб…

Шуйтиб, бир пайт келди шу ерга,

Мен ўтирган курсига чўкди,

Кўзларидан жолалар тўкди.

Бунда найранг қиларди биров,

Қалби қора, юзлари олов,

Кўп чиройли, моҳпора жонон,

Сўзларимга ишон, эй, ўғлон.