УМР КИТОБИ 3-жилд

Дилдаги шодлигим, кўздаги жолам,

Сенга боққан замон қалблар қувонсин.

Сен босган изимда кўз очган булоқ,

Умрим йўлларида оппоқ тилагим.

Кексайиб боряпман тизимда титроқ,

Болишни қўмсайди энди курагим.

Кеча мен ҳам эдим сенинг ёшингда,

Қадамим гурсиллар, ўзга сиғмасдим.

Ҳолсизроқ турибман бугун қошингда,

Унда кексайишни кўзга илмасдим.

Асли кексалик ҳам Ҳақнинг инъоми,

Кучдан қолсанг қолгин, ақлинг толмасин.

Бу гап – боболарнинг кўҳна каломи:

Ҳатто ўз болангга кунинг қолмасин.

ГЎЗАЛЛР?Рљ

Куртак кулгисига шабнам ярашар,

Гўёки парирўй лабидаги ҳол.

Бу ҳолни тонг ила қуёш талашар,

Ўзи яратганга ўзи боқиб лол.

Гўзаллик ҳамиша талашда бўлган,

Ҳилол юзидаги доғи ҳам ҳатто.

Бу жангда ким ғолиб, шаксиз ким ўлган,

Ғолиб унинг ўзи – гўзаллик – якто.

Шунинг-чун одамзод азалу абад,

Ҳарчанд гўзалликнинг ғамини еган.

Айнан шу сўзига юқтирмайин гард.

Оламни гўзаллик асрайди, деган.

МАЙСА

Эзилган майсанинг йиғлашини кўр,

Титроқда жонини тиғлашини кўр.

Биз ҳамон кўрмаймиз, лекин сен уни,

Яхши-ю ёмонни илғашини кўр.

Бизларни тупроқдан яратган Худо,

Унга ҳам тупроқда этган жон ато.

Шу тилсиз майса ҳам сен мендан кўпроқ,

Билсанг, Яратганга айтади сано.

Ям-яшил майсалар – яшил қўнғироқ,

Улар Ер юзида энг яшил чироқ.