ВАТАН МАНГУ МАКОН

Дафтарлар тўлдириб, изҳор битардим,

Жавобин кутардим, бетоқат, хумор.

Бир энлик мактубин кўзимга суртиб,

Ўқирдим такрорий тонггача бедор.

Ёз эди жилмайиб, ёнимга келди ,

Деди , “тўйим эрта, йўқ энди дийдор”.

Музлади вужудим , лол бўлди тилим.

Бўлмасанг муҳаббат, бунчалар ғаддор.

Йиғлаган ишқимга юпанч, йўқ нетай,

Хазон бўлган боғдан кутмаслар самар.

Йиллар кечди, Поён, битмас жароҳат,

Севги ўлмас экан, муҳаббат пойдор.

РџРђР Р?РЁРћРќ ЎЙЛАР

Паришон ўйларим жамладим бир зум,

Уммондан чиққандек , қирғоқда ўзим.

Хордиқни истадим нафасим ростлаб,

Чорлабон уйқуни юмаман кўзим.

Сукунат бағрига бораман сингиб,

Ғужғон чорлоқлар ҳам жим, қилмаслар базм.

Паналаб, кузатиб тургандай кимдир,

Шундай туйилдими бу, ҳақиқат, жазм?

Фаришта шарпадир, ўнгимда ўзинг,

Жилмай тур, юкиниб қилайин таъзим.

Атаган куйимни чаламан, шошма,

Қайсидир бурчакда, ғилофда созим.

Кўзимга кўчирай оразинг, дилбар,

Майли, пинҳон қолсин асраган розим.

Сочилган тахайюл жам бўлди тағин,

Лек тушнинг тилсимин қилолмадим ҳазм.

Мушавваш ичрамен, бенаво Поён,

Насрдан ором топар, гоҳо ёзиб назм.

Р’Р?ЖДОН

Мушавваш онларда ҳаёл паришон,

Бенаво айлади муттасил ҳижрон.

Озурда кўнглимнинг баҳраси сўнган,

Қувонч бадар кетган, жойидир пинҳон.

Амаллар зиддона унутгум ўзим,

Битиклар эрмагим, овунчдир, ишон.