ВАТАН МАНГУ МАКОН

Дунё кездим, сафар қилдим, Мағриб ила Машриқда ,

Макка билан Мадинада нурни кўрган мен эдим.

Аллоҳ паноҳ берди, шукр, қайтдим саҳро – биёбондан,

Шўро даври диёнатга юзин бурган мен эдим.

Қалам берди қўлга эгам, ёздим талай китоблар,

Бадиият ҳам тарихдан дастгоҳ қурган мен эдим.

Лашкар жамлаб, Ҳасад бирдан ташландику, ёронлар,

Ноҳақликда бадарғада мискин, ҳайрон мен эдим.

Тақдир ,билмам, эврилдими юзин буриб, кўк кийиб .

Яқинларим кетиб, ғам хасратда вайрон мен эдим.

Ҳожи Поён умид узмас даргоҳидан тоабад,

Яратгандан умрим бўйи неклик сўрган мен эдим.

ЁРОНЛАР

Таваллом кўп даргоҳига, ёронлар,

Ғам аламдан сийнам бўлди сўзонлар.

Кутмаганда хазон етди боғимга ,

Кўз очирмас ғужғон ўйнаб тўзонлар.

Тоза эрмас ғубор босган осмоним.

Чорламайди ибодатга азонлар.

Чаман бўлиб яшнаганда бу олам,

Кўзак келмай тушди барги хазонлар.

Мунгли нола эшитилар олисдан,

Сувлар оқмай, қақраб қолган ўзанлар.

Юмрон қотиб турар чиқмай инидан.

Р?шрат қилар четда сассиқкўзанлар.

Ажабо, мозийнинг қаърида аҳъён,

Мовароуннаҳр деб куяр Бўзанлар.

Сурувни бўлибон қувар бўрилар,

Ҳамжиҳат бўлганлар – марра ўзганлар.

Олис йўл босибман ўнқир- чўнқирли,

Жазога мустаҳиқ элни бузганлар.

Хожи Поён Равшан, мозий шаҳиддир,

Узоқ бормас Ҳақдан нуқта узганлар.