ВАТАН МАНГУ МАКОН

Гўё у билади, бошқалар нодон,

Умрида китобга бўлмаган ҳамдам.

Беписанд кеккайма, шубҳали чунон,

Хешим катта, – дейди, – фалонча қудам.

Соялаб умрини ўтказар шундай,

Суянчиқлар унга бердими ёрдам?

Ўзгани пеш қилма, ўзингча яша,

Кашф этгил оламинг, бўлурсан бардам,

Худкомлар бор экан шаҳрингда, Поён,

Хулоса қилмагил, дунё деб, бекам.

ДЕГАЙМАН

Фироқингдан, нигорим, дардим қатор дегайман,

Ғам – аламдан аҳволим ҳар кун бадтар дегайман.

Қоматим нун, жигарим хун, чекарман сассиз ун,

Қўймоғимда қадамим минг бир хатар, дегайман.

Само узра кўз тутдим, топай дебон изингни,

Саволимнинг жавоби раддин кутар дегайман.

Баҳор қайтди, қиш келди, бақо сақлар сукунат,

Ойлар, йиллар шу таҳлит бир- бир ўтар, дегайман.

Қорайтириб кунларни офтоб этак йиғади,

Зулматида тонг отмай тунлар ўртар дегайман.

Хаста диллар нолиши сўниб борар сийнада,

Далла дунё бепарво, этак силтар, дегайман,

Ёқоси хўл бул Поён субҳидамда бўзлади,

Бенавога Оллоҳдан нусрат етар, дегайман.

МЕН Р­Р”Р?Рњ

Йигитликда кўкрак кериб, алпдай турган мен эдим,

Олтмишгача суринмасдан, жавлон урган мен эдим.

Олийгоҳда, илму фанда ўнглаб сўқмоқ, йўлимни,

Хушвақтликда, дўстлар, давру даврон сурган мен эдим.

Бахтдан бўлиб, рўзғор тиклаб ҳам фарзандлар насиби,

Ёрим меҳри тажаллиси , қандин урган мен эдим.