Сайланма әсәрләр / Избранное (тат.)

] саргайды урман,

Р?генчеләр игеннәрне РґУ™ урган.

Такыр калды татар башы кеби кыр;

Азык эзли – оча тургай да пыр-пыр.

Чыгып баш калкыта сахрада уҗым,

Яшел хәтфә шикелле итә җем-җем.

Кояш та яктысын киметте шактый;

Тәәссеф[39 - Тәәссеф – үкенеч.]! Басты золмәт[40 - Золмәт – караңгылык.

Колакны шаулата инде суык җил;

Тулып эчкә, өрә, мисле куык[41 - Мисле куык – куык кебек.] җил.

Ничәйтсәң дә, күңелсез көз, күңелсез;

Чәчәксез көз, үләнсез һәм дә гөлсез.

Мазарыстанга[42 - Мазарыстан – каберлек.] охшап калды кырлар;

Чирәмсездер тигез җирләр, чокырлар.

Үлеп торсам иде мин алты айдай,

Эреп бер йокласам мин сары майдай.

Шулай йоклап, бәһар[43 - Бәһар – яз.] җиткәндә торсам,

Торып тагы яшел җирдә утырсам, –

Бәхетле шул заман, мин бик бәхетле;

Булырмын шаһ, бәхетле һәм тәхетле.

*

Качан соң, и фәкыйрь милләт, бәһарең!

Качан китәр кичең, килер нәһарең[44 - Нәһар – көндез.]?

Килер мәллә кабергә мин сөрелгәч,

Кыямәт көндә мин үлеп терелгәч?

В В В В 1906

СӨЕКЛЕМЕҢ КАБЕР ТАШЫНДА

Үлмәде, үлсәң дә, күңлемдә сәнең дәрдең һәнүз;

Дустлыгың, инсанлыгың кальбемдә калдырдың һәнүз.

Бел ки, мәүтең, шөбһәсез, мәүтем дорыр, и нурлы йөз;

Сурәтең – чәшмемдәдер, өзнемдәдер – саутең һәнүз.

Аһ, насыл! без яр идек: сән бән идең, бән сән идем;

Калмады бундан әсәр – калды мәгәр шәүкың һәнүз.