Катта хонадон 1

Ёлғончи… – Ҳилола юзини тескари буриб, нозли аччиқланган бўлди. Бироқ эридан аввалгилардай арақ ҳиди эмас, қандайдир у англамаган, олдин бурни илғамаган ғалати ис сезди. Қизиқ, нима экан бу, а?

– Қачон девдим?

– Яқинда-я, эсиздан чиқдими?

– Менга танбеҳ беропсанми? – шу заҳоти у чўнтагидан пичоқ олиб, Ҳилолага ўқталди.

– Жа тилинг бурро-бурроми?

Ҳилола қўрқиб, кўзлари ярқ очилди. Аммо қўрқувни сездирмасликка уриниб, фикрини равон ифодалади:

– Йўқ, танбеҳ эмас, ўзиз энди оғзимгаям олмийман девдиз.

– Хоҳласам ичаман, хоҳламасам – йўқ, шуни билиб қўй, хотинча! – Босит энди пичоқ орқасини аёлининг оппоқ бўйнида секин сирмади.

Ҳилола сесканса-да, ўзини йўқотмади. Негадир ҳозир ўлим унинг учун қўрқинчли эмасдай туюлди. Босит пўписа қилиб, уни шунчаки қўрқитмоқчи бўлганга ўхшарди.

– Фойдаси бўлса, ичинг, азобини сиз тортасиз, – деди Ҳилола бепарво. – Менга нима?

– Шунақами? Сенга фарқи йўқми? – у яна пичоқни ўйнатиб, хотини юзу кўзлари атрофида юритди. У маст бўлиб – мастга, соғ бўлиб – соғга ўхшамасди.

Сўзларида ҳам чалкашлик сезилмас эди. – Мени севмайсан, а?

Ҳилола қовоғини ўйди, лекин жавоб қайтармади.

– Нимага индамийсан? Дониёрни соғиндингми?

– Ўшанга тегсам бўларкан, – деди у хотиржам овозда. – У мени бунча қийнамасиди.