Катта хонадон 1

– Хай, нимага унга тегмадинг? – Босит кўзлари косасидан чиққудай чақчайиб, бошини унинг тумшуғига яқин олиб келди. – Ростини айт.

– Сизга текким келган экан-да, нима қилай…

– Ростданми? Мени қаёқдан билардинг?.. Йўўқ, сираям билмасдинг, ҳатто учрашувгаям чиққинг келмади. Жаҳл устида менга теккансан.

– Пичоқни ташланг ёки менга суқинг, – деди Ҳилола дадил. – Мақсадизни айтинг.

– Мақсадим? – Босит каловланди. – Сени севдириш. Мени севишингни истайман.

– Пичоқ биланми? – Ҳилола эрининг кўзларига тик қаради, Босит пичоқли қўлини пастга туширди.

– Пичоқми? Пичоқ рост гапиришга мажбур қилади, билдингми?

– Нимани ёлғон гапирибман?

– Менга нимага текканингни. Мен оддий кўнадўз, пойафзал тозаловчиман, чиройли эмасман, бойлигим йўқ. Сен ўқимишлисан. Ҳайронман, нимамга қизиқдинг.

– Сизга аввал айтувдим, отамга ихтиёримни қўювдим.

– Хай, унда айт: Дониёр яхшими ёки мен?

– Энди билдим – Дониёр яхшийкан…

– Ўлдираман! – у Ҳилолага яна ташланди. – Ўша Дониёрниям топиб, ўлдираман!

– Ҳоо, сизни ўлдирмайдиларми? – Ҳилола қўрқмаганини намойиш этиб, бепарво кулди. – Кейин сизниям ўлдирадилар.

– Мазах қилма, – дедию у ўз кўкрагига муштлаб, йиғлашга тушди.

Ҳилола эрига энсаси қотиб қаради, ҳафсаласи пир бўлди. Онасининг вафот кунида акаларининг йиғлаганини кўрган, холос. Ўшанда отаси ҳатто кўзларидан ёш чиқазмаган.