Катта хонадон 1

Бироқ онаси палапонини қутқармоқчи бўлган майнадай яна ўғлига тармашди:

– Мана, мани, онангни ўлдир! Уни уришингга сираям йўл қўймийман, инсофсиз! Қорнидаги бачасига бирор кор-ҳол бўлса, ўзингни қамоқда чиритаман!

Онасини урганидан қўрқиб кетдими ёки боласи ҳақидаги гап таъсир этдими, ҳар қалай, Босит жаҳлдан тушган каби ногоҳ бўшашди, индамай ортига бурилди.

Ҳилола унинг онасидан кечирим сўрашини кутиб, ҳамон қаққайганича қотиб турар эди. Аммо бундай ҳол амалга ошмади, аксинча, у тўнғиллаганча:

– Орага тушганнинг аҳволи шундай бўлади, – дея даҳлизга ўтди.

– Бундан кейин мени ишимга ҳеч ким тумшуғини тиқмасин.

– Ҳоо, нимага аралашмас эканмиз! – деди Ҳилола ўзини тутолмай.

– Аралашсанг – ўласан! – Босит кўзлари хунук тус олиб, қичқириб юборди. Ҳилоланинг бутун вужуди титраб-қақшаб, эътироз билдиришга куч тополмади, фақат қайнанаси билагидан тутиб, индамайгина, аммо тез ташқарига етаклади.

Кампир эса:

– Отанг келсин, кўрасан, – деб ўғлига пўписа қилди.

– Билганизни қилаверинг, – деди Босит хириллаганнамо.

Бироқ кечқурун онаси воқеани на эрига, на бошқа фарзандларига айтди.

Гўё ҳеч нима юз бермаган эди. Эртасига эрталаб Босит ишга отланаётган чоғда Ҳилола:

– Мен кетаман, – деди.

– Қаёққа? – у хотинига ажабсиниб тикилди.

– Қаёққа бўларди, уйимга, ҳовлимга-да.

– Ҳовлингда нима бор, жонгинам? – Босит кулимсиради.