Катта хонадон 1

– Борсак, бирга борамиз. Мен бир оз пул ишлай, ўзим айтаман.

– Вой уятсиз… – Ҳилола кафтларини юзига босди. У йиғлашни ҳам, кулишни ҳам билмас эди. – Шунча қилиқлардан кейин бу нимаси?

– Қанақа қилиқ? – бошини қийшайтириб, хотинига лол боқди у.

– Э, боринг-э! – хотини қўл силтади.

– Мен сизни серёзний одам деб ўйлабман.

– Ҳалиям серёзний одамман. Ҳа, нима бўлди? – Босит ортига қайтиб, Ҳилоланинг билагидан тутди-да, каравотга ўтқазди. – Бирор гап ўтдими?

– Онайиздан сўранг, – у юзини тескари бурди.

– Бечора ойижоним…

Босит нима воқеа бўлганини сўрайвергач, Ҳилола ҳаммасини қисқача гапириб бергач:

– Болайизга ўзларини қалқон қилдилар, – деди мунгли бир овозда. – Энди юзларига қандай қарайсиз?

Босит қовоғини солиб, ерга қаради.

– Мен уялиб кетдим, онагаям шунақа муомала қиладиларми… Акаларим ота-онамни кўзларига тик қарамаганлар.

– Бас, етар.

– Ойимдан кечирим сўрайсизми?

– Қилмаган ишим учун кечирим сўрайманми?

– Наҳотки мени ёлғончи деб ўйлайсиз!

Босит ҳали бирор марта ҳам Ҳилоланинг ёлғон гапирганини эшитган эмас.

Яна ҳеч кимни ёмон отлиғ қилмаган. Кимдир бировни айбламоқчи бўлса, у бўтана ичидан тиниқлик излайди.

– Йўқ, сени ёлғончи деёлмийман, – деди у ниҳоят хотинига.