Катта хонадон 1

– Балки билмай қўлим тегиб кетгандир-да, шуниям гап деб кўтариб юрибсанми?

– Ҳоо, бу кичкина гапми? Хай, кечирим сўрамайсизми?

– Мен ҳеч кимдан кечирим сўрамаганман.

– Сизни туққан, ўстирган…

– Бўлди-да, энди. Бўпти, ўйлаб кўраман, – деганча у қўзғалди, юзини кўрсатмай илжайди.

– Ланжлик эркак кишига ярашмайди. Мендан эмас, онайиздан кечирим сўрасайиз, яхши бўлади. Кечиктирмасдан. Ҳозир айни вақти.

– Э, бошимни оғритма, кечқурун бир гап бўлар.

– Унда мен кетдим, алвидо! – деб юборди Ҳилола.

– Бекорларни айтибсан! – Босит шахд ортига бурилди.

У бехос жиддийлашган, кўзлари қатъият тусини олган эди. – Ҳеч ёққа кетмийсан!

Ҳилола яна ғалва чиқишидан чўчиб турса-да, буни сездирмасликка уриниб, ярим кулги, ярим эркаланган каби эрини эритмоқчи, мақсадига эришмоқчи бўлди:

– Ойимдан кечирим сўрайсиз, а?

– Ҳа, сўрайман, кечқурун.

Бўлдими?

– Бўлди… – деди Ҳилола бир оз ён бериб. Аммо ўзидан қаноатланмади. Унинг эридан ишончи анча йўқолган, бу ҳовлида яшашга юраги безиллаб қолган эди. Хоҳиши бўйича, заррача иккиланмай, ҳозироқ бу ерни тарк этишга тайёр.

Лекин қорнини дўппайтириб, ҳаммага ташвиш орттириб, ота ҳовлига боришни ҳам ўзига эп кўрмас, бундан уялар, Карамгул билан шу ҳолатда тўқнашувни, унинг таъналари ёмғирига дуч келишни сира истамас эди. У яна икки аланга ичра ёнарди.