Катта хонадон 1

Аммо шу вақт ичида у ҳалиги режасини синовдан ўтказишга, ўзини бир синаб кўришга уринди: машинани энди жилдирган ҳайдовчига ногоҳ:

– Йў-йўқ, шаҳарга эмас, ҳовлига, – деди шошилинқираб ва опасининг сонига секин уриб қўйди. Ҳайдовчи куёвга қаради.

– Ҳа-я, ҳозир зиёфатга вақт йўқ, куёв, – деди Ҳабиба ҳам синглисини маъқуллаб.

– Ҳамма кучни тўйга, катта зиёфатга ташлайверинг.

– Тўй – ҳамманики, – эътироз билдирди куёв. – “Ором”да сизлар учун алоҳида – ором зиёфати бор. Бизани кутишопти, Ҳилолахон.

– Кечирасиз, – Ҳилола ҳозиргина расман эр либосини кийган кимсага эзгин қаради.

– Р?шларим қалашиб ётибди. Тошкандан баъзи дугоналарим келади…

– Нимаям дердик, майли, меҳмонларизни кутиб олинг, – деди куёв бола бўшашиб. Сўнг Ҳабибага юзланди: – Кўнглиз хотиржам бўлсин, опа, кўрасиз, тўй – тўйдай ўтади, хоҳлаганизча меҳмон олиб келаверинглар.

* * *

Аммо ҳовлига қайтиб келишганидан, куёв бола кетганидан кейин вазият яна ўзгарди. Ҳилола хонага кирган заҳотиёқ келинлик либосларини жаҳл ила ҳар ёнга итқитганча йиғига тушди. Опаларию янгалари дарҳол уни қуршаб олишди: баъзи бирлари қўрқиб кетган; айримлари нима гаплигини тушунолмай ағрайиб қолишган эди.

– Ҳа, сенга нима бўлди? – ўзини йўқотмаган Ҳабиба синглисининг елкасидан тутиб, уни ўзига қаратди. – Бирор нима чақиб олдими?

– Ҳа, сезмадизми, чақиб олди, – кўзёшларини тиёлмай, жеркинди у.