Кўҳинур

Шу боис унинг Ҳумоюн қароргоҳида пайдо бўлиши кутилмаганда кўзга чалинган саробдай туюлди. Жавҳар Офтобачи эса анчадан буён Ҳумоюн хизматида бўлиб, унга офтобачилик (таҳоратига сув тайёрлаб берувчи хизматкор – Ғ.С.) қиларди. У Ҳиндистонга келган темурий шаҳзодаларнинг иккинчиси (биринчиси – Бобуршоҳ эди – Ғ.

С.) бўлган Ҳумоюншоҳнинг бутун ҳаёти давомида унинг яқин ҳамроҳи бўлгани боис унинг ҳаёти ҳақида «Тазкират-ул-воқсот» (Ҳумоюннинг шахсий хотиралари) номли китоб ёзиб қолдирган.

Амаркот вилояти ҳокимининг аразлаб кетиши Ҳумоюн қароргоҳидагиларга жуда қимматга тушди.

У Ҳумоюнга ҳарбий ёрдам кўрсатишдан ташқари, уларни озуқа ва тирикчилик учун зарур жиҳозлар билан ҳам таъминлаб турган эди. Энди эса бу ёрдамдан маҳрум бўлишди: улар турган жойда очарчилик шабадаси эса бошлаган эди. Бу ҳол эса уларнинг ақлини анча пешлаб қўйди.

Ўша пайтда Синд вилояти ҳокими, агар Ҳумоюн ўз одамлари билан унинг ҳудудидан чиқиб кетадиган бўлса, уларни пул ва кемалар билан таъминлашга ваъда берди. Қариндошлари ва қўл остидагиларнинг ношукурлигидан зўрға ўзига келган Ҳумоюн дунё ташвишларидан нарироқда, чекка бир юртда содда-гина, дарвишона ҳаёт кечириш ҳақида бош қотира бошлади.

Бироқ ота-боболаридан мерос қолган мулкни қайтариб олиш иштиёқи унинг бу фикридан устун келди.