Кўҳинур

1543 йилнинг 10 июлида Ҳумоюн таваккал қилиб, Синд вилоятидан чиқиб кетишга қарор қилди. У Қандаҳор мулкига эгалик қилаётган укаси Ҳиндол мирзо ҳузурига бормоқчи бўлди-ю, бироқ бу режа ҳам чиппакка чиқди. Чунки Ҳиндол мирзони акаси Комрон мирзо шаҳардан қувиб чиқариб, Кобул қалъасида ҳибсда ушлаб турган эди.

Байрамбек ТІСѓРјРѕСЋРЅРіР° Р­СЂРѕРЅ томон Р№СћР» олишни таклиф қилди, чунки РЁРѕТі Тахмасп СѓРЅРё илиқ кутиб олишига ишончи РєРѕРјРёР» СЌРґРё. ТІСѓРјРѕСЋРЅ истар-истамас Р±Сѓ таклифга СЂРѕР·Рё бўлди. Чунки отаси Бобуршоҳнинг РЁРѕТі Р?СЃРјРѕРёР» ёрдами билан Самарқанд сари юришда СЌСЂРѕРЅРёР№ амирларидан Р±РёСЂРё билан бўлиб ўтган тушунмовчиликларни ҳали унутмаган бўлиши керак, деб истиҳола қиларди.

– Чўчиманг, шоҳим, – дея уни кўндира бошлади Байрамбек. – Сиз ҳазрати олийларининг Шоҳ Тахмасп мамлакатида бўлишингиз унга катта қувонч ва умид бағишлайди.

РђР№РЅРёТ›СЃР°, Сѓ Табриз РІР° Р?СЂРѕТ›РЅРё Усмонли туркларига Р±РѕР№ бериб, омадсиз кайфиятда турган Р±РёСЂ пайтда СѓРЅРёРЅРі ғалабага бўлган ишончи янада ортади».

1543 йил кузининг охирларида Ҳумоюн ва унинг одамлари тик қоялар ва хўмрайиб турган қорамтир тоғ чўққилари орасидан ўтган жарликлар ва сўқмоқ йўллар билан Бўлон довонидан ошиб ўтиб, Афғонистон тоғ тизмалари билан Синд вилояти текисликлари чегарадош бўлган ҳудудга етиб келдилар.

Бу жой шунчалик тинч ва осойишта эдики, фақат отлар пишқиришининг акс садоси эшитиларди холос.