Кўҳинур

ТІСѓРјРѕСЋРЅРЅРёРЅРі СћРЅ СѓС‡ яшарлик ўғли шаҳзода Акбар ўша кунлари бек аткаси Байрамхон билан Панжоб томонларда Шершоҳ РЎСѓСЂРЅРёРЅРі меросхўри Р?скандаршоҳ СЃСѓСЂРЅРёРЅРі қўшинларини Т›СѓРІРёР± юрган СЌРґРё. Байрамхонга «Хони-С…РѕРЅРѕРЅВ» СѓРЅРІРѕРЅРё берилиб, Сѓ Акбар РјРёСЂР·РѕРіР° «оталиқ» ёки «бек атка» этиб тайинланган СЌРґРё.

Турк адмирали Саидали Раиснинг таклифига биноан Ҳумоюннинг вафоти Акбар мирзони тахт меросхўри деб расман эълон қилингунча сир сақлашга қарор қилинди. Деҳли аҳолисининг гумон ва мишмишларига йўл қўймаслик учун жуссаси ва юзи Ҳумоюнга ўхшаган Мулла Ваққосий деган кишини шоҳона кийинтириб, ҳар куни тонгда фуқаролар олдига саломга чиқариб турдилар.

Ниҳоят, пойтахт хавфсизлиги тўла таъминлангач, 1556 йилнинг 12 февраль куни жума намозида янги ҳукмдор Жалолиддин Муҳаммад Акбар номига хутба ўқилди.

Отаси вафотидан сўнг Ҳиндистон подшоси деб эълон қилинган ёш шаҳзода Акбарнинг тақдирига бобурий подшоҳларнинг энг буюги бўлиши ёзиб қўйилган эди.

1560 йилда, ўн саккиз ёшга етганда у Байрамхоннинг тобора авжига чиқаётган назоратидан халос бўлди ва уни Маккага ҳаж сафарига боришга буюрди.

Албатта, ҳар бир эътиқодли мусулмон ҳаж қилишни орзу қилади, бироқ Акбарнинг Байрамхонни кутилмаганда ҳажга бориши зарурлиги ҳақидаги буйруқ оҳанги Акбар ҳузурида бундан буён Байрамхоннинг хизматига зарурат йўқлигини билдирар эди.