ОЛИГАРХНИНГ МЕРОСХЎРИ

Нега уйимга қўнғироқ қилишмапти?

– Бунинг учун телефонингни ишлатиб қўй-да, – Дима қувватлантириш учун қўйилган матоҳга ишора қилди.

Шарипов унинг гапини маъқулаб, телефонини ёқди. Кўп куттирмай жиринглаган телефонга кўз ташлаб, қўнғироқ қилувчининг рақами нотаниш эканини кўрди.

– Мен сенга айтгандим-ку, – деди Дима қувониб.

– Эшитаман, – гўшакни кўтарди Ринат.

– Жаноб Шарипов, биз “Деловой мир” журналидан қўнғироқ қилаяпмиз. Ўтган ойда олган бўнагингиз эвазига буюрилган мақолани аллақачон қўлимизда бўлиши керак эди, шундай эмасми? – деди асабийлашган аёл овози.

– Шундай, – маъқуллади Ренат эсанкираб, – мақолани албатта келгуси ҳафтада топширман. Йигирманчи кунга.

– Кечикманг-а, – кескин оҳангда тайинлади аёл.

– Шунақа гаплар, – деди Ринат телефонни йиғиштираркан, – бўнагини тўлаб қўйишган мақолани сўрашаяпти.

Сенинг хорижликларинг ҳам менинг одатдаги қарздорларимдан бўлса керак-да ёки шунга ўхшашроқ. Сен бўлсанг ҳовлиқиб юрибсан.

– Биласанми, сенинг кўнглингни топиш қийин, -жаҳлланди Дима, – мен ҳеч қачон миннатдор бўлмайдиган тўнғизни топиш ва нега қўл телефони ишламаганини аниқлаш учун эмас, сени хурсанд қилиш учун атайлаб барвақт туриб олибман-а.

– Оддий телефондан қўнғироқ қилсанг ҳам бўларди.