ОЛИГАРХНИНГ МЕРОСХЎРИ

– Кеча кечқурундан то тунги соат учгача қўнғироқ қилдим, аммо жавоб бермадинг, кейин билсам, йигитлар билан қалам ҳақингни ювиб, маишат қилиб юрган экансан. Мени чақирмабсан ҳам, айтаяпман-ку, яхшиликни билмайдиган тўнғизсан.

– Сен билан алоҳида ювмоқчийдим,– ўзини оқлашга уринди Ринат.

Дима ҳақ, уни таклиф қилиш керак эди, яхши иш бўлмапти.

– Чет элликлар янги манзилингни ва телефонингни сўрашди, – Дима ҳамон ўзини босиб ололмасди, – сени топиша олмасликлари учун, атайлаб шаҳар телефонингни бермадим. Улар билан учрашиш керак ёки керак эмаслигингни ўзинг ҳал қилишинг учун, фақат қўл телефонингни айтдим Аксинча, қанақа ижара уйда яшаётганингни аллақачон билган бўлишарди.

Қолаверса, сени огоҳлантириб қўймоқчи бўлдим.

У сўзини тугатишга улгурмади, уяли телефон жиринглади.

– Мистер Ринат Шариповми?

– Ҳа.

–Жуда яхши. Биз сизни уч ойдан бери қидириб юрипмиз.

2 Р±РѕР±

Бу гапни эшитиб Ринат беихтиёр хўмрайди. Нега нотаниш кимсалар уни шунча пайтдан бери излашаётган экан? Ёки бу қидирувлар ҳам ўтган сафарги мақоласи билан боғлиқмикин?

– Сизга нима керак ўзи?

– Зудлик билан сиз билан кўришишимиз керак.

Афсуски, янги телефонингизнинг рақамини аниқлаш имкони бўлмади, собиқ хотинингиз эса биз билан гаплашишни ҳам ҳоҳламади.

– Бунақа қилиш унинг қўлидан келади,– тўнғиллади Ринат.