ҚАШҚАДАРЁ ТОМОНЛАРДА

Маҳлиё боқарди кўкнинг кавкаби,

Назмиёт бобида эди устувор.

Эҳтиром кутдирмай қучоғин очди,

Мустақил юрт тақди кўксига юлдуз.

Яна амал берди, бисотин сочди,

Кошона, оила, ўсди ўғил-қиз.

Ҳасадлар минғирлаб қолганди йўлда,

Энг кичик суҳбатдош ҳокимлар эди.

Қайга борса иззат, ҳушомад мўл-да,

Сафодан, мақтовдан боши чиқмади.

Гап қалашиб, етди керакли жойга,

Ўнғариб қўйишди секин ковушин.

Ошкор камситишда бошланди пойга,

Ўчирмоқ бўлдилар наъра, товушин.

Аламда жон берди денгиз ортида,

Ёзди армонларин, бўшатди юрак.

Хоки келтирилди учоқ бортида,

Ориятга таҳсин дейилмоқ керак.

ҚУДРАТ

Китобни ўқиғил мунтазам, шошмай,

“Саодат” сўзининг тагига чизгил.

Ва, ёпиб қўймағил ўн бетдан ошмай,

Кунлик мутолаа режасин тузгил.

“Кириш”лар бўлади кўпинча саёз,

Денгиз ҳам қирғоқдан нарида чуқур.

Шеърлар мажмуидан тузилар баёз,

Ҳафсала қиссаси эринмай ўқир.

Асарни қучоқлаб, топасиз дўстни,

Р?нқишоф этасиз ўзгача олам.

Тагига етасиз ёлғону ростни,

Жозиба бағишлар бадиий калом.

Ақлан ва маънан юксалиш сизда,

Нутқингиз фасоҳат чархидан ўтар.

Эшитган маънони англайди тезда,

Билимдон инсонни давралар кутар.

Бахт сари элтади жамланган билим,

Нафосатга шайдо айлайди ашъор.

Ўқиган донишманд, маданий, ҳалим,

Дилида ҳамиша яхшилик шиор.