СОҲИБҚИРОН МАЪНАВИЯТИ 2

Мен унинг таёқ зарбала- рига дучор бўлмаган ягона ўқувчи эдим. Чунки менда фав- қулодда бир қобилият бор эдики, унинг кўмагида устоз берган топшириқларни тез ва осонгина ўзлаштирардим: ҳус- нихатда ҳам, талаффузда ҳам, ёд олишда ҳам бенуқсон эдим. Бир куни мулло Алибек мени отамга алқаб: «Ўғлингни қадрла – унинг идроки ва қувваи ҳофизаси бетакрор; шунинг ба- робарида у ҳар иккала қўли билан бирдек ёза олади.

Бундай кишилар улғайиб икки дунёда ҳам ном қолдирар», – деган екан.

Мактабнинг бошқа ўқувчиларидан фарқли ўлароқ мен мажбурият юзасидан ўқиб, ўрганмас эдим.

Аксинча, менинг ўзимда нлм олишга иштиёқ зўр эди. Шундан, уйга келга- нимдан кейин ҳам асосан даре билан машғул бўлар эдим.

Етти ёшга тўлганимда мулло Алибек мактабини тарк эт- дим. Ўқишимни бошқа мактабда давом эттирадиган бўлдим.

Унда ШайхШамсидцин деган уетоздан сабоқ ола бошла- дим. У Калом илмидан даре ўтар, бизга Қуръон оятларини ёд о лишни топшириқ берар эди.

Одатий машғулотларнинғ бири Қуръони каримнинг 91-сураси билан бошланди. Суранинг номи айнан устози- мизнинг исми билан ҳамоҳанг эди.

«Шамс»(Қуёш) сураси 15 та оятдан иборат бўлиб, мен дастлабки сабоқдаёқ уни ўзлаштирдим. Шайх бундан росмана ҳайратланди, сўнг отамни ҳузурига чорлаб: «Узоқ йилликфаолиятим даврида

бунинг каби иқтидорли болани кўрмаганман.