СОҲИБҚИРОН МАЪНАВИЯТИ 2

У бугун жуда қисқа фурсатда «Шаме» сурасини ёд олиб, мени лол қол- дирди», -деди. Сўзининг исботи учун сурани ёдцан айтиб беришимни сўради. Талабини бажардим. Севинчдан отам- нннг юраги ҳаприқиб кетдн. Унинг кўзларида қувонч ва ҳадик бор эди. Шундан бўлса керак у қўлларини кўкка чўзиб: «Эй Аллоҳ, фарзандимни дарду балолардан асра! Бедаво ва- бодан, бемаҳал қазодан сақла!» дея муножот қилди.

Шун- / дан сўнг киссасидан бир тилла танга олиб, мулло Шамсид- (динга ҳадя қидди.

Шайх Шамсидцин сабоғига қатнай бошлаганимга бир ҳафтача бўлганди.

Бир куни у болаларга умумий қилиб са- вол берди: «Қани айтинглар-чи, ўтирганда қай тахлит ўти- ришлик энг мақбул саналади?» Ҳар ким ўз билганича жа- воб қайтарди. Навбат менга келганида, «ўтиришнинг энг мақбули тиззалаб, чўк тушиб ўтиришлиқдир», деб жавоб цилдим, Устоз менга синовчан назар ташлаб, жавобимни изоҳлаб беришимни сўради. Дарҳол жавоб қайтардим: «Киши намоз пайти Аллоҳга сажда қилганида, Қуръон оят- ларини тиловат цилганида худци щу тахлит ўтиради», дедим. Устоз азбаройи ҳаяжонланиб кетганидан, «Офарин!» дея мени олҳади.

Шу воҳеадан сўнг устоз менинг таҳсилим билан жидций шуғуллана бошлади. Янги-янги сураларни ўргатишга кириш- ди. Қийналиб қолмаслигим учун, у менга ҳажман кичик-ки- чик сураларни ўргатар эди, Маълумки, пайғамбаримиз Му- ҳаммад (с.а.в.