СОҲИБҚИРОН МАЪНАВИЯТИ 2

Р?РєРєРё РѕС‘Т“РёРЅРё баланд кўтариб РѕСЃРјРѕРЅ- РіР° сакрар, РѕСЂТіР° оёқлари билан депсиниб чавондозни ерга қулатиш пайида бўларди, РѕС…РёСЂ-оқибат СѓРЅРёРЅРі ўжарлиги бар- ҳам топиб, тақдирга тан берарди.

Яйловда фақат отда сайр ҳилиш билангина кифояланмас эдим. Мен от усгида туриб ҳиличбозлик ҳилиш, ўқ отиш ва ўзимни мудофаа ҳилиш маҳоратимни ўстириш учун шуғул- ланардим.

Бунда албатта мана шу санъатнинг ҳадисини ол- ган устозим менга кўмаклашар эди. От устида чопиб кета туриб ўқ узардим, аммо отган ўқим нишонга етиб бормас, қилич сирмашим ҳам кутилган натижани бермасди. Шунда устозим мени овутиб: «Сен ҳали ёшсан, мушакларинг бақув- ват эмас., Ҳали ўсиб улғаясан, тананг кучга тўлади – ўшанда ўҳни бехато узоҳ масофага отадиган бўласан», – дерди.

Ўша куни ҳам яйловда вақтни худди шу зайл ўтказдим. Куннинг иккинчи ярмида қош ҳорайгунга қадар от миниб қилич ўйнатиш, ўқ узиш, найза отиш машҳлари билан маш- ғул бўлдим.

Уйга қайтгач овқатланиб, хуфтон намозини адо этгач ухлашга ётдим.

Эртасн куни мадрасада устозим мендан, «Ёсин» сурасини айтиб беришимни сўради. Ёдимда эди, бошдан-оёқ ёддан ўқиб бердим.

Устозим яна мени олқишлаб, уч карра офа- рин айтди.

Шайх Шамсиддин қўл остида таҳсил ола бошлаганим- нинг учинчи йили мен Қуръонни батамом ёд олган эдим. Устозим шу муносабат билан шаҳарнинг илмли кишилари- ни анжуманга чақирди.