СОҲИБҚИРОН МАЪНАВИЯТИ 2

Турган гапки Р±Сѓ Р№РёТ“РёРЅРіР° отам ҳам таклиф қилинган СЌРґРё. Чақирилган барча меҳмонлар тўпла- РЅРёР± бўлгач, шайх уларга юзланиб: «Ўзингиз амин бўлинг РІР° синаб РєСћСЂРёРЅРі-чи, Темур ТљСѓСЂСЉРѕРЅРЅРё ҳақиқатдан ҳам ўзлаш- тирдимикин?В» – деди. Р?штирокчилардан учта олим киши ТљСѓСЂСЉРѕРЅРё каримдан учта суранинг РЅРѕРјРёРЅРё айтиб, СѓРЅРё Т›РёСЂРѕ- ат қилишимнй сўрашди.

Баланд овозда оятларни қироат қилдим. Барча ҳойил қолди. Олҳишлашди ва мана шуйи- ғинда, барча бир овоздан менга «Ҳофиз» (Қуръонни ёдлаш ўқувчи) унвонини беришди.

Анжуман тугаб, йиғилганлар тарқагач Шайх Шамсиддин отамни ҳузурига чордаб, хайр-маъзур қилди: «Мен ни- маики билсам ўғлингизга ўргатдим.

Бундан буён энди уни бошқа бир устоз таҳсилига беринг, токи у фарзандингизга дунёвий ва диний билимларни яна-да чуқурроқ ўргатиш ба- робарида, ҳаётнинг сир-асрорларини ҳам ўргатсин», – деди

Отам Шайх Шамсиддин мактабини муваффақиятли якунларининг

шш муносабати билан, унга бир от ва хачир совға

қилди.

Бир неча кун ўтиб, мени Абдулла Қутб таҳсил бераётган мадрасага олиб бориб цўйди. Айтишим жоиз, Абдулла Қутб илмда беназир, юриш-туришда беқиёс салобатли киши эди. Шаҳарнинг казо-казолари ўз фарзандларини унинг сабоғига беришарди. Ўша кезлари мен тез улғайиб, жнсмонан такомилга эришиб бормоқда эдим. Ёшим ўн тўртга тўлиб, ташқи кўринишим биб-бинойи, хушбичим йи- гитча бўлиб кўзга ташлана бошлагандим.

Ёшим ўн олтига тўлди.