МЕНИНГ ДОҒИСТОНИМ

Менинг жароҳатларимга келсак, улар ҳали битмаган.

РЁ Рћ Рњ Р? Р›

Қалбимни қийнайди эски жароҳат,

Қачон эсга тушса қийналар юрак.

У ҳақда боболар айтган ҳикоят,

Кейин овулларда тўқилган эртак.

Тоғда унинг номи бўлмайди унут,

Яшар эртакларда қаҳрамонга хос.

Тоғ аро қувлашиб ўтганда булут.

Унинг лашкарига айлайман қиёс,

У ҳақда тоғликлар куйлайди қўшиқ,

Ёдимда, даврада жўр бўлган онам.

Онам ҳам куйлаган меҳрини қўшиб,

Кўз ёшидан қолган юзида шабнам.

Хонамнинг тўрида қарар сурати,

Нақадар синчковдир ундаги қароғ,

Чап қўлида эди кучи, қудрати,

Шу боис ўнг ёнга тақарди яроғ.

Тўрдаги расмда кўргандим алам,

Акаларим жангга жўнаётган кун.

Тилла зийнатини топширди опам,

Унинг номидаги танк ясаш учун.

Қариган чоғида раҳматли отам,

Қаҳрамонга битди қасида-достон.

Шомилга туҳматлар ёғарди у дам,

Ёлғончилар отда сурарди даврон.

Отамга бемаҳал ёпишмаса дард,

Ҳали яшармиди… Кечиринг, ота!

Кечикиб бўлсада узр сўрашим шарт,

Менинг ўша шеърим хатодан-хато.

Ватан шаъни учун қилич тутган эр,

Чорак аср ёвларга бермади омон.

Мен-чи, қораладим замонасоз шеър,

Унда ўйламасдан сўз ёздим ёмон.

Тунлар чироғимни ўчирган оним,

Кимдир деразамда бўлар намоён.

У – ўша тоғликлар севган посбоним,

Гуниб тоғларидан чиққан қаҳрамон.

У дейди: «Эй бола, уруш фалокат,

Қанча яраланмай миқ этганим йўқ.