МЕНИНГ ДОҒИСТОНИМ

Ўн тўққиз жойимдан олдим жароҳат,

Сен кўксимга отдинг йигирманчи ўқ.

Ё тиғдан, ё ўқдан чекканман озор,

Вужудимда омон жойнинг ўзи йўқ.

Аммо тоғлик илк бор қилди ярадор,

Шунинг учун доғи куйдиради чўғ.

Тўғри, курашишга ҳожат йўқ энди,

Ҳурлик учун қилич ушладим, холос.

Гарчи қиличимнинг жарангги тинди,

Тоғлик ори учун савашганим рост.

Ҳаловат билмадим, курашдим фақат,

Кўнглимга сиғмади ялла, тўй-ҳашам.

Жазоладим, кимки айтса ҳикоят,

Ҳатто қамчилатдим шоирларни ҳам.

Ўйлардим, ўжардай фикримда туриб,

Жазо бергандурман ноҳақдан-ноҳақ.

Сендай оғзи ботир шоирни кўриб,

Билдимки, ўшанда мен эканман ҳақ».

Тонггача тикилиб турар тепамда,

Кўраман бошида катта оқ салла.

Баъзан кезар ғира-шира хонамда,

Хинога бўялган соқоли малла.

Нима ҳам дер эдим? Унинг олдида,

Элимиз олдида айбдорман, айбдор.

Бир вақт Ҳожимурод жаҳл отида,

Р?момдан аразлаб кетгандай бекор.

У қайтмоқ истади бўлиб пушаймон,

Ботқоққа дуч келди ва топди жазо.

Мен ҳам қайтайинми? Аммо йўқ имкон,

Ахир, бу тамоман бошқача хато.

Ғўрлигим маҳсули торттирар сергак,

Р?С‡-этимни ейман, ҳеч РєРёРј билмайди.

Р?момдан кечирим сўрашим керак,

Бироқ ботқоққа ҳам ботгим келмайди.

Энди узрим айтмай, у қабул қилмас,

Ҳеч ким гуноҳ ишни ёддан ўчирмас.

Ёмон сўз шеъримда янградими бас,

Қилич тутган одам асло кечирмас.