МАНТИҚУТ-ТАЙР

Не улуғлар ушбу йўлни билдилар,

Йўлни билдирмоққа балки келдилар.

Жонларин, бас, ғарқи ҳайрат этдилар,

Жонга ҳамроҳ ажзу ҳасрат этдилар.

Аввало боқ, келган ул Одам эди,

Бошида дарду бало, мотам эди.

Кўр яна тўфонда қолган Нуҳни ҳам,

Чекди не йиллар у кофирдин алам.

108 Боқ чу Р?Р±СЂРѕТіРёРјРіР°, СЃРѕТіРёР± РґРёР» СЌРґРё,

Унга ишқдин ўт-олов манзил эди.

Боз Р?смоилга Р±РѕТ›, РЅРµ англади,

Жонни ёр кўйида қурбон айлади.

Боз ўшал Яъқуби саргардонга боқ,

Ўғли-чун чекди неча ранжу фироқ.

Боқ Юсуфга, токи султон бўлди ул,

Чоҳга тушди, банди зиндон бўлди ул.

Сол яна Аюби собирга назар,

Не жафолар чекди куртлардин ўшал.

185 Кўр яна Юнусни, янглиш айлабон,

Бир балиқ қорнида тутди ул макон.

Боқ Мусони, бўлди не собит анга,

Фиръавн доя, бешик тобут анга.

Зирҳгар Довудни ҳам ёд айлаким,

Тафти дил бирлан темирни этди мум.

Беназир эрди Сулаймони хидев

,

Мулки барбод бўлди, тахтин олди дев.

Боқ Закариё чу эрди қалби ўт,

Арра тушди бошига, этди сукут

.

190 Кўр жамоат олдида Яҳёни ҳам,

Боши қирқилди мисоли сўхта шам.

Сен Р?СЃРѕРЅРё РєСћСЂ, СѓРЅРё кутганда РґРѕСЂ,

Йўл топиб, қочди жуҳуддин неча бор.

Боқ, набийлар сарвари ул Мустафо

Кўрди кофирдин неча жабру жафо.

Сен буларни тутма кам, осон дема,

Жон бериш бирлан баробар бул ҳама.

Неча айтдим, айтгали сўз қолмади,

Неча тердим, лола, наргис қолмади.