МАНТИҚУТ-ТАЙР

Деди: ҳар асҳоб-дурахшоним менинг,

Энг гўзал даврон – шу давроним менинг.

Энг асл халқ – дўсту ёримдир яна,

Ақрабойим, меҳри боримдир яна.

Яхшилар сенга ёмон эрса магар,

Ким сени оқил дегай, соҳибназар?

Чун раво кўргайсен, асҳоби Расул,

Бўйла бир ноҳақни этгайлар қабул?

490 Мустафо ўрнига қўйгайлар уни?

Йўқ, сира асҳоб раво кўрмас буни.

Гар уларга ихтиёр эрмас раво,

Р?хтиёри жамъи ТљСѓСЂСЉРѕРЅ ҳам хато

.

Ҳар неким асҳоби Пайғамбар этар,

Тўғридир ул, лойиқу афзал этар.

Гар уларнинг биттасин хор айладинг,

Ўттиз уч мингини инкор айладинг.

Улки Ҳақдин айру бир дам тутмамиш,

Тева тизбоғи-да андин йитмамиш.

495 Ўзгалар ҳақига қўл чўзгай, дема,

Қўй бу гапни, бир гумоне айлама.

Майли ботил бўлса Сиддиқда агар,

Бул мақомга ул нечук лойиқ бўлар?

Гар Умарда майл бўлса, ҳар тугул,

Дарра бирлан ўғлин ўлдирмасди ул.

Сиддиқ эрса йўлчи эрди, раҳнамо,

Фикрида ҳар лаҳза даргоҳи Р?лоҳ.

Молу қиз ҳам жонни тикди ҳар маҳал,

Бўйла инсон зулм этарму? Ҳай, уял!

500 Йўқ эди қашри ривоят ичра ул

,

Ҳар нафас эрди ҳидоят ичра ул.

Минбар узра лофу қоф урмас эди,

Хўжаси ўрнига ўлтирмас эди.

Барча ёқдин барча кўргайди буни,

Бас, нечук ҳақсиз деб айтарсен уни?

Мисли форуқ ул адолат айлабон

,

Ғишт қуяр, янтоқ чопарди ҳар замон.

Сўнг ўтинни боғлар эрди дасталаб,

Сўнг шаҳарга элтар эрди орқалаб.