МАНТИҚУТ-ТАЙР

505 Ҳар куни бу нафс зиндонида хос

Етти луқма нон егай эрди, холос.

Суфрасида туз ва сирка, бас, эди,

Нонни байтул-молдин ул олмас эди.

Қум тўшакда ухлар эрди доимо,

Болиши тупроқ эди шому сабоҳ.

Елкада машкоб, борар сув бўйига,

Сув таширди кекса кампир уйига.

Тунлари элга нигаҳбон эрди ул,

Ухламай, лашкарга посбон эрди ул.

510 Сўрди: Ҳузайфа, Умарда сен магар

Кўрганинг борму нифоқдин бир асар?

Айбини айтдим юзига, ул ҳамон

Ранжимай, менга юборди армуғон…

Бўлса эрди бир хатоси, ҳийласи,

Эгнида бўлмасди эски ҳирқаси.

На гилам бор эрди унда, на равоқ,

Кийгани эрди ҳамиша юз ямоқ.

Баски подшоликда чун сабр айлагай,

Ўзгаларга ул нечук жабр айлагай?

515 Улки гоҳи ғишт кўтаргай, гоҳи лой,

Бул дағи изҳори ботилликми, ҳой?

Гар ҳукмронликни қилсайди ҳавас,

Шоҳ деб эълон этарди ўзни, бас.

Не шаҳарларким эди аҳкомида,

Топди иймонин унинг айёмида.

Гар таассуб айлагайсен бул сабаб,

Сенда инсоф йўқ, ёрил, эй беадаб.

Ўлмади ул сен кабилар қаҳридин,

Не ўларсен, тотмадинг-ку заҳридин?

520 Айлама, эй жоҳилу ҳақношунос,

Ул буюкларни ўзинг бирлан қиёс.

Ул буюклик сенга келсайди агар,

Ўт олиб, бағрингда куйгайди жигар.

Кимки олгайди халофат бўйнига

,

Олгай эрди бори офат бўйнига.

Йўқ, осон эрмасди, токи танда жон,

Халқ юки бўйнингда турса ҳар замон.