МАНТИҚУТ-ТАЙР

ТІР?РљРћРЇРў

Юзланиб деди Худовандга Расул:

Умматим корини менга юклагил.

То гуноҳин ўзга кимса билмасин,

Умматимнинг айби ҳеч очилмасин.

595 Ҳақ таоло дедиким, эй мўътабар,

Кўрсанг эрди ул гуноҳларни агар.

Тоб беролмасдинг боқиб, ҳайрон бўлиб,

Сўнг хижолатлар аро пинҳон бўлиб…

Эрди Ойша маҳбуби жонинг, ажаб,

Қолди кўнглинг, бўлди бир буҳтон сабаб.

Гарчи айтмишди уни аҳли мажоз,

Сен жўнатдинг қизни ўз уйига боз.

Севганингга этганинг иш мунчадир,

Умматинг ичра гуноҳкор қанчадир…

600 Тоб беролмассен гуноҳлар вазнига,

Умматингни қўй Худонинг измига.

Сен тиларсен, топмасин аҳли жаҳон

Умматинг этган гуноҳдин бир нишон.

Мен-да истармен, аё олий гуҳар,

Етмасин сенга гуноҳлардин хабар.

Ўртага тушма, чекил бир четга, ҳой,

Умматингни менга топшир, менга қўй…

Мустафога қолмамиш уммат иши,

Сенга қолмишму бу ташвиш, эй киши?

605 Қўй ўшал ҳукмингни, тийгил тилни ҳам,

Бетаассуб, тўғри йўлга бос қадам.

Бас, улар не айламиш, эт эҳтиром,

Соғ-саломат ўз йўлингда қил давом.

Ё садоқат ичра бўл Сиддиқвор,

Ё чу Форуқ эт адолат ихтиёр.

Ё чу Усмон пурҳаёву ҳилм бўл,

Ё Алидек баҳри жуду илм бўл.

Ё эшит пандимнию тутгил адаб,

Ёки бошингни олиб кет бир тараф.

610 Марди сидқу илм эмасдирсенки, бас,

Марди нафсдирсен ва кофир ҳар нафас.