Қуёш барибир чиқаверади

Ular qo�llarini siltab, aftlarini burishtirib valaqlashib kirib kelishganda elektr yorug�ida oppoq qo�llarini, jingalak sochlarini, oqish yuzlarini ko�rdim. Bret ular bilan birga edi. U haddan tashqari go�zal bo�lib, o�zini xuddi eski ulfatlari davrasida yurgandek his qilardi.

– Mana bunisi ajoyib, – dedi Jorjetga ko�zi tushib qolgan yoshlardan biri. – G�irt suyuqoyoqning o�zi. U bilan bir raqsga tushib ko�ray. Lett, tomosha qilishing mumkin.

– Iltimos, hushingni yig�ib ol, – dedi Lett ismli bo�ydor, qora soch yigit.

– Xavotir olma, mening baxtim, – javob berdi jingalaksoch malla. Bret ham o�shalar bilan birga edi.

Jahlim chiqib ketdi. Nimagadir ular nuqul g�azabimni qo�zg�atishardi. Ularni o�yinqaroq yoshlar qatoriga qo�shishlarini, ularga nisbatan muruvvatli bo�lish lozimligini bilardim-u, biroq tantiqnamo bezbetliklari uchun kayfiyatlarini buzish uchungina birortasini, kim bo�lishidan qat’i nazar, kaltaklagim kelardi.

Buning o�rniga ko�chaga chiqib, qo�shni dansingning barida bir finjon pivo ichdim. Pivo badxo�r ekan, ustidan konyak ichgandim, u ham beshbattar lohas qildi. Dansingga qaytib kelganimda maydoncha juft-juft yoshlar bilan gavjumlashib qolgandi. Jorjet esa bo�ydor malla bilan raqs tushmoqda edi. Malla belini mayishtirib, boshini bir yonga qiyshaytirib, ko�zini olaytirib raqs tushardi. Raqs tugab ikkinchisi boshlanishi bilan Jorjetni yana taklif qilishdi. Ular Jorjetni o�z ulfatlariga qo�shib olishgandi. Endi ular ning hammasi u bilan raqs tushishini bilardim. Ular hamma vaqt shunaqa qilishadi.

Stolning yoniga borib o�tirdim. Kon ham o�tirgan ekan, Frensis raqs tushayotgandi. Breddoks xonim kimnidir boshlab keldi-da, Robert Prentis, deb bizga tanishtirdi. U asli chikagolik bo�lib, Nyu-Yorkda istiqomat qiluvchi umidli yozuvchi ekan. Yengil inglizcha talaffuzda gapirarkan. Men unga biror nima ichishni taklif etdim.

– Minnatdorman, hozirgina ichuvdim, – dedi u.

– Yana ichaqoling.

– Mayli, ichaqolay.

Biz mademauzel Lavinni imlab chaqirdik-da, bir stakandan suv aralashtirilgan konyak keltirishni buyurdik.

– Eshitishimcha, siz Kanzas-Sitidan ekansiz-a? – so�radi u.

– Ha.

– Sizga Parij yoqadimi?

– Ha.

– Rostdanmi?

Biroz kayfim bor edi. Unchalik mast emasdim-u, lekin betakalluf gaplashish uchun yetarli edi.

– Xudo haqi, rost, – dedim men.