Қуёш барибир чиқаверади

Robertni qo�lga olgan xonim (uning ismi Frensis) ikkinchi yilning oxirida o�zining husni puturdan ketayotganini sezib qoldi-yu, Konga butunlay ega chiqib olib, uni izmiga yurgizish ishtiyoqi unga tegib olish ahdi bilan almashdi. Bu paytda Robertning onasi unga oyiga uch yuz dollarcha pul yubora boshlagan edi. O�ylashimcha, keyingi ikki yarim yil mobaynida Robert biror marta ham boshqa ayolga qiyo boqmadi. Agar Yevropada istiqomat qilayotgan ko�pgina amerikaliklar singari o�z Vatanida yashashni afzal ko�rganini, buning ustiga o�zida yozuvchilik talanti borligini sezib qolganini hisobga olmaganda, u deyarli baxtiyor odam edi.

U roman yozdi va bu roman juda bo�sh bo�lishiga qaramay, tanqidchilar ta’kidlaganidek, unchalik yomon emasdi. U ko�p o�qirdi, brij, tennis o�ynardi, Parijdagi sport zallarining birida boks bilan shug�ullanardi.

Men Frensisning unga nisbatan tutgan yo�lini ular bilan birga ovqatlangan o�sha kuni kechqurun birinchi marta payqab qoldim. Biz Lavinya restoranida ovqatlandik.

Keyin «Versal» kafesiga qahva ichgani bordik. Qahvadan so�ng bir-ikki qadah konyak ichdik-da, men ketishga ijozat so�radim. Ovqatlanayotganimizda Kon menga yakshanba kuni biror joyga birgalikda borsak, deya taklif qilib qoldi. U shahardan chiqib ketib oyog�ining chigalini yozib kelishni istardi. Men Strasburgga uchishni va u yerdan Sent-Odil yoki Elzas bo�ylab yana allaqayoqqa yayov borishni taklif qildim.

– Strasburgda tanish bir qiz bor, bizga shaharni tomosha qildiradi, – dedim men.

Stol tagida kimdir oyog�imga turtib qo�ydi. Buni tasodifga yo�yib so�zimda davom etdim:

– U ikki yildan beri o�sha joyda yashayapti, Strasburgda nimani tomosha qilishni yaxshi biladi. Juda yoqimtoy qiz.

Stol tagidan yana bir turtkini yeganimni sezib suhbatdoshlarimga qaradim-u, iyagini cho�zib menga tikilib qolgan Frensisning rangi qum o�chgan chehrasiga ko�zim tushdi.

– Aytgandek, nega endi faqat Strasburgga borish kerak ekan? – dedim men.

– Biz Bryugga yoki Ardenga borishimiz ham mumkin.

Kon yengil tortdi. Endi meni hech kim turtmadi ham. Ularga tunni xayrli o�tkazishni tilab, ko�chaga chiqdim. Kon men bilan muyulishgacha borib, gazeta olmoqchi ekanini aytdi.

– Pok Parvardigor haqi ayting-chi, Strasburgdagi qiz haqida nega og�iz ochdingiz? – so�radi u. – Frensisning basharasini nahotki ko�rmagan bo�lsangiz?

– Yo�q, ko�rmadim.