Қуёш барибир чиқаверади

Hozir u garchi jazman oshiq bo�lmasa ham, biror ayolning ko�nglini zabt eta oladigan jozibali siymo ekanligini his qilib g�ururlanar, shu jonon men bilan birga yashashni istasa – ne ajab, deya ko�kragini kerib yurardi. Bu fikr ta’sirida shunchalik o�zgarib ketdiki, u bilan muloqatda bo�lishdan men endi bahra ololmay qoldim. Bundan tashqari nyu-yorklik tanishlari bilan brij o�ynab, bor boyligidan ham ko�proq pul tikib, bir necha yuz dollar yutishga muvaffaq bo�ldi. Shu sababli ham o�zini mohir o�yinchi hisoblab, zarur bo�lib qolgan taqdirda brij o�yini bilan a’lo darajada kun kechirish mumkinligini necha martalab aytgandi.

Lekin bu hali hammasi emasdi: Robert U.X.Xadzonning asariga berilib ketdi. Yuzaki qaraganda, buning hech qanday ajablanadigan joyi yo�q, ammo Kon «Qirmizi mamlakat»ni qayta-qayta o�qib chiqdi. «Qirmizi mamlakat» – agar yetuk yoshda o�qilsa, mash’um kitob. Asarda hali sha’niga dog� tushmagan ingliz yigitining tabiat manzaralari mohirona chizib berilgan g�oyat romantik mamlakatdagi totli muhabbat sarguzashtlari hikoya qilinadi.

O�ttiz to�rt yoshda bu kitobdan hayotda yo�lchi yulduz sifatida foydalanish shu yoshda «Poyabzal tozalovchilikdan millionerlikka» degan risolalar seriyasi bilan qurollanib, fransuz cherkov maktabidan to�ppa-to�g�ri Uoll-Stritga kirib kelishdek xavfli edi. «Qirmizi mamlakat»ning har bir satrini Kon xuddi «Moliyaviy byulleten» risolasida yozilgan so�zlar kabi chippa-chin qabul qilganiga imonim komil edi. Albatta, hammasiga ishonmasa ham, har holda kitobni jiddiy asar sifatida qabul qildi. O�sha kitobda tasvirlangan g�aroyibotlar uning borliq fikr-u yodini chulg�ab olgandi. O�zi shu yetmay turuvdi. Kunlarning birida huzurimga – tahririyatga kirib kelmaguncha kitobga bu qadar berilib ketganini tasavvur qilmagandim.

– Hello, Robert! Ko�nglimni xushlash uchun keldingizmi? – so�radim undan.

– Jeyk, ayting-chi, Janubiy Amerikaga borishni istarmidingiz?

– Yo�q.

– Nega?

– Bilmadim. Hech qachon orzu qilmagandim. Juda qimmatga tushadi. Aytgandek, bu yerda, Parijda janubiy amerikaliklar achib yotibdi.

– Bular haqiqiy janubiy amerikaliklar emas.

– Menimcha, ular chindan ham haqiqiy janubiy amerikaliklar.

Men bir haftalik xat-xabarlarimni, avvaldan kelishib qo�yilganidek, poyezdga shoshilinch topshirib kelishim lozim edi-yu, biroq xabarlarning yarmisini yozishga ulgurgandim, xolos.