Дәрья башы / Исток вселенского

– Кырлай белән Казандагы туган-тумача ни хәлләрдә калды?

– Шөкер генә, апай, шөкер генә, – дип, малай Газизәнең кочагыннан тарсынып чыкты. – Бик күпләп сәлам әйтергә куштылар.

– Р?-Рё, наным… – РґРёРї СЃСѓР·РґС‹ Газизә, аның саен РЅРё елмаерга, РЅРё еларга белмәстән. Шулай РґР° куанычына караганда Габдулла энесенең РґУ™, ТЇР·Рµ кебек, чит-СЏС‚ Т—РёСЂР»У™СЂРіУ™ китерелүенә ачынуы басарак төште, елыйсы РєРёР»У™ РёРґРµ.

Сафиулла, аның аркасына сак кына кагылып:

– Куанырга кирәк, Газизә сеңел, – дип юаткан булды, тик, үзенең дә күңеле тулып бугай, башкача сүзе булмаганга: – Юл өстендә тормыйк инде, – дип өстәде.

Газизә малайның әрҗәсен үзенә алмакчы иде дә, Габдулла бирмәде, үзе күтәреп китте.

– Авыр түгелме соң? – дип сорады Газизә.

– Юк, – диде Габдулла. – Укуы гына авыр ул.

– Ни соң анда синең?

– Укыган вә укыр сабаклары, – диде Сафиулла.

Утыз адымнар атлагач, асты – таш, өсте агач булган РёРєРµ катлы йортка килеп җиттеләр. РђРЅС‹ТЈ капкасына керер алдыннан, малай, артка каерылып, анда-РјРѕРЅРґР° караштырып алды. У?йтерсең Р»У™, билгесезлеккә таба тагын бер адым атлар алдыннан, нәрсәнедер барлап каласы РєРёР»У™ РёРґРµ.

Кече капканы ачып, ишегалдына уздылар.

Чылбырлап куелган йөнтәс эт тынычсызланып өреп алды, арлы-бирле йөренергә кереште. Анда бишмәт кигән бер ир-ат баягы мичкәле чанага җиккән атны тугарып тора иде.

– У?ссәламегаләйкүм, Гыймадетдин, – РґРёРґРµ Р°ТЈР° Сафиулла.