Яңа гасыр тавышы / Голос нового века (на татарском языке)

Карга бата-чума кара мәче үтә,

Хәерлегә булсын иртәләр…

Хәерлегә булсын иртәләр, – ди

Кара мәче үзе, куркынып.

Тар сукмактан, тимер юлга тиеп,

Машиналар үтә, ыжгырып.

Кар астында күмелеп ята бирә

Матур-матур, гүзәл бакчалар.

Хәзер инде шушы матурлыктан

Күзен сирпеп үтми Наташалар,

Машалар, Сашалар.

Казан кар астында күмелеп ята,

Казыйлар да кабат күмелә.

Галстуклы тәти абыйларның

Кабат бүген башы иелә.

– У? РёСЂС‚У™РіУ™ бер тамчы кар калмас,

– У? кем әйтте?

Мин ишеттем бары кешедән.

– Димәк, иртәгәгә кызык булыр,

Сүзең булса үзең ишедән…

Бөгәрләнеп, бөтәрләнеп бетеп,

Юрган астын саклап яткан мәлдә,

Акылыннан шашкан тавыш белән

Телефоным җырлый бүлмәдә.

– Алло, алло,

Абый, ач тәрәзәң,

Ап-ак карның башына җиткәннәр,

У?ллә РЅРёРЅРґРё СЏР·Сѓ-мазар сызып,

Ап-ак карны алып киткәннәр.

– Чынлап мәллә,

Тукта, куймыйча тор,

Бер күз атыйм әле тәрәздән…

Ышанмаслык, бер бөртек калмаган,

Урлаганнар карны каладан.

Алло, алло, ә кем алып киткән,

Урлаганнар, әллә басканнар?

– У?Р№Рµ, абый, урлаганнар карны,

Кытайларга урлап сатканнар.

Утырып сөйләшик…

Бу заман шулкадәр тизләнде,

Т®Р·РіУ™СЂРґРµ СЏС€У™ТЇРЅРµТЈ РјУ™РіСЉРЅУ™СЃРµ.

У?йдәле шушында тукталыйк,

Тукталыйк һәм бераз көч алыйк.

Каядыр ашыгу, ашкыну,

Нигә соң? Кайда соң? Белгән юк,

Беләсең, без инде күптәннән,

Р?хластан шатланып көлгән СЋРє.