Яңа гасыр тавышы / Голос нового века (на татарском языке)

Караңгыдан дер-дер килеп, куллар

Нокта куя минем хатыма.

Тән дә читтә, җан да миндә түгел,

Бер хис булып, үлем чатында

Басып торам, хатны җилгә кысып,

Хискә сыйган соңгы көч белән.

Мин хат яздым, Ходай,

Мин хат яздым

Вәхшилеккә каршы, үч белән…

Тәнем аңын җуйды,

Фәрештәгә башын иде дуамал җаным.

Ярым үле, өзгәләнгән хис мин,

Ярым тере минем вөҗданым…

Мин ант эчтем тәнем булган чакта,

Хатка түгеп соңгы канымны.

Мин җанымны әсир иттем хәтта,

Тапшырам дип шушы хатымны…

Мин хат яздым, Ходай,

Мин хат яздым…

РЇС€У™ТЇ СЂУ™С…У™С‚

(Сугышлар, инкыйлаблар һәм башка бик күп кайгы-михнәт күргән әби-бабайлар, абый-апалар истәлегенә.

РЇС€У™ТЇ СЂУ™С…У™С‚,

РљТЇРїС‚У™РЅ СЂУ™С…У™С‚ РёРЅРґРµ.

Р?нкыйлаблар үтте,

Күпме сугыш…

РљТЇРєРєУ™ СЂУ™С…РјУ™С‚,

Җиргә рәхмәт түзгән өчен,

Безгә рәхәт…

Рәхәт булган өчен.

Р?нкыйлаблар СѓР·РґС‹,

Узды сугыш.

Капка ачылганда шыгырдаулар

Җанны тәннән аерырга әзер иде.

Йөз тапкыр бәйләнгән канат

Каерылырга әзер иде…

Сибел, чәчәк, җилгә,

У? соңыннан С‚У©С€У™СЂСЃРµТЈ СЃРёРЅ Т—РёСЂРіУ™.

Тарту көче һаман аска тарта,

Кабер белән тамыр арасына.

Яшәү рәхәт адәм баласына.

РЇС€У™ТЇ СЂУ™С…У™С‚,

Афәт белән афәт

Р?РєУ™ТЇ бергә кочаклашкан чакта,

Хак Тәгалә үзе торды сакта:

җитте, язмыш,

Туктат кайгыларны бу башка.

Сәер,

РЇС€У™ТЇ СЂУ™С…У™С‚.