Сайланма әсәрләр. 4 томда. Том 1

Җылы булса, өлгереп, күптән бозылып бетәр иде инде.

– Сиңа У™Р№Р±У™С‚, – РґРёРґРµ хатыны. – У? андагы кешеләргә?

– У?Р№Рµ, – РґРёРї килеште РёСЂРµ. – Һәркем диңгезгә бармый.

РљРѕРј СЌСЃСЃРµ, йомшак РёРґРµ. У? тирәндәрәк салкынча, дымлы.

Күңеленә РєРёРЅУ™С‚: В«У? безнең Р±У™СЂУ™ТЈРіРµ бакчасының туфрагы йомшак, салкынча», – РґРёРіУ™РЅ СѓР№ килде.

Җил көнбатыштан – якындагы бер абхаз авылы ягыннан исә иде. Авылның бу башындагы сыер фермасыннан сизелер-сизелмәс кенә булып тирес исе килеп тора. Бу да аңа үз авылын исенә төшерде. Күптән кайтканнары юк иде инде.

– Пес-с итәсем килә, – дип, кызлары йөгереп килде.

– Каптыр әле, – диде йөзтүбән яткан хатыны.

Р?СЂРµ, аңлап, иренеп кенә аның лифчик каптырмасын эләктерде. Хатыны, торып, кызларын бамбук арасына алып барып килде. Аннары ТЇР·Рµ РґУ™ СЃСѓРіР° кереп китте. ТєУ™Рј, тиз генә чыгып, йомшак сөлгесенә аркан сузылып ятты.

– Син шәп каралдың, – диде ире, сокланмыйча гына. – Шикалат төсле. Юк, тутыккан тимер. Дөресрәге, чикләвек кабыгы төсле.

– Миңа карап торганда да язма әле, яме! – диде хатыны. – Миңа шикалат төсле булды ни дә чикләвек кабыгы төсле булса ни – кызынам, бетте-китте.

– У?Р№Рµ, РјРёРЅ язганда кулланыр өчен онытмаска тиеш… Р‘ТЇС‚У™РЅРЅУ™СЂРіУ™ карап язуымны теләмисеңдер РёС‡?

Хатыны эндәшмәде.

– Черем итеп ал, – диде ул хатынына. Үзе, кайчандыр күптән печәнгә ятып тургай карагандагыча озаклап, акчарлак көтүен озатып калды.