Сайланма әсәрләр. 4 томда. Том 1

– Бабасы РґУ™ТЇ, кытыршы учы белән аның чәчен сыйпап алды. – Р?СЂС‚У™ уянган халык озаграк яши.

– Кешеләр – халык дигән сүзме?

– Кешеләр йокласа РґР° ярый. У? халык… халык СѓР» РєУ©РЅРµ-С‚У©- РЅРµ СѓСЏСѓ торырга тиеш. Бер йокыга китсә, Р±ТЇС‚У™РЅ күзен ачмый СѓР».

– Чү! Төн җиткәч, бөтен кеше йокларга ята ич! Бөтен кеше йоклагач, халык та йоклый булмыймыни?

– Үзебез йокласак та, безнең зиһен белән хәтер йокламый, улым, – диде Каюмның бабасы.

– Хәтер ул – төшмени? – диде малай, әзрәк уйланып утыргач.

– Ник? – дип сорады бу юлы бабасы.

– Үзем йокласам да, минем төшем йокламый.

Кино шикелле, ут кабынгач, кояш чыккач кына сүнә.

Бабасы кеткелдәп көлеп җибәрде. Аннары зур учы белән битендәге елмаюны сыпырып алды да моңсу күзе белән генә түбәндәге авылларына, дөресрәге, инде авыл булудан туктаган җиргә ишарәләп күрсәтте:

– Хәтер әнә шул инде ул.

– Буш җирме?

– Бу җирләрнең борын-борыннан буш торганы юк.

– Чү! – РґРёРґРµ оныгы, гаҗәпсенеп. Р?СЃРµ киткәнне СѓР», бабасыннан отып, «чү!В» РґРёРї белдерә.

– Уйла әле, уйла.

Каюм бермәл уйланып утырды. Берүзе утырып калган җил тегермәненең мүкләнеп яшелләнгән такта түбәсенә ике кеше менеп басканы күренде.

Малай аларны әрекмән яфрагында үрмәләп йөрүче кырмыскаларга охшатып куйды. Алардан өркеп, тегермәннең текә стенасындагы, кәрниз астындагы бихисап тишек һәм ярыклардан әллә нихәтле күгәрчен, чәүкә тузгып чыкты.