Закон захавання кахання

«Ну вось, выправiлася на шпацыр з добрым настроем, але зноy развярэдзiла душу даyнiмi гiстарычнымi падзеямi, якiя датычылiся суайчыннiкаy, – мiжвольна падумала Ада. – Нельга чалавеку адначасова жыць у мiнулам i цяперашнiм часе, ды яшчэ прымаць усё блiзка да сэрца. Вельмi цяжкая справа. Хоць без гэтага сардэчнага болю немагчыма спасцiгнуць сапраyдную сутнасць падзей, што адбылiся некалькi стагоддзяy таму, зразумець учынкi людзей, мэты i памкненнi, якiя рухалi iмi. Але годзе yжо на сёння yражанняy. Трэба вяртацца y iнтэрнат, павячэраць ды класцiся спаць».

4

Увечары Ада прымасцiлася ля акна, доyга пазiрала на Астанкiнскую вежу, якая высока yздымалася над шчыльнаю забудоваю i свяцiлася чырвонымi агнямi. Сачыла за чародкаю гарадскiх галубоy, што y добра асветленым горадзе не спяшалi на спачын, а yсё яшчэ прыляталi на дах пяцiпавярховага дома насупраць, садзiлiся, а потым зноy некуды ляцелi. Мусiць, яны прызвычаiлiся жыць у вялiкiм горадзе i, пакуль хадзiлi па вулiцах людзi, вышуквалi сабе нейкую спажыву.

Перад паездкаю y Маскву Ада паабяцала сабе: не будзе нi шкадаваць аб мiнулым, нi згадваць яго. Што было, тое мiнула. Ды перажытае мiжвольна вярталася, авалодвала настроем, перад вачамi yсплывалi нейкiя малюнкi, дыялогi, якiя яна доyжыла i доyжыла, разважаючы з сабою цi з iм, Касьянам.

У iх сустрэчы было нешта мiстычнае. Яшчэ y васямнаццаць гадоy прыснiyся ёй неверагодна прыгожы хлопец з залацiстымi валасамi i сiнiмi вачамi, быццам з тых мiфiчных Лятаyцаy, якiя зоркамi спускаюцца на зямлю, ператвараюцца y мужчын i жывуць мiж людзьмi, колькi здолеюць.

У сне яна цалавалася з тым хлопцам пад зорным небам. Дзiyная рэч, ёй нiколi не снiлiся эратычныя сны, а звычайна бачылася нешта звязанае з яе журналiсцкай працай, усё яна некуды ехала цi iшла з мноствам незнаёмых людзей. Можа, таму гэты сон урэзаyся y памяць. Ва yсялякi момант магла заплюшчыць вочы i зноy убачыць таго Лятаyца, як жывога, быццам толькi што з iм развiталася.

Ада працавала, вучылася, прыглядалася да супрацоyнiкаy i аднакурснiкаy, але таго, якога прыснiла, нiдзе не сустракала.

Бегала да нейкiх хлопцаy на спатканнi, з некiм сябравала, з некiм лiставалася, але адчувала, што нiкога не кахае так, каб раз – i назаyсёды. Мiмаволi шукала прыснёнага, але нiдзе яго не было. Таму i замуж згадзiлася пайсцi за Мечыслава пад нацiскам мацi, што не бачыла вялiкай рознiцы памiж тымi хлопцамi, адзiн з якiх патэнцыяльна мог стаць яе мужам.