Закон захавання кахання

Прамiнула шмат гадоy, перш чым лёс звёy яе нарэшце з Касьянам. Аднойчы летам яна yбачыла афiшу, на якой была выява барда з гiтарай. Яна спынiлася перад ёю, i сэрца закалацiлася ад хвалявання. Гэта быy той самы хлопец, прыснёны ёю y васямнаццаць гадоy. «Касьян Цымбалевiч. Аyтарскiя i народныя песнi, рамансы», – прачытала яна. Зiрнула на дату. Канцэрт меyся адбыцца на наступны дзень у Палацы культуры шыннiкаy, а таксама y санаторыi, якi знаходзiyся на Бярэзiне, побач з Бабруйскам.

Яна, супрацоyнiк раённай газеты, мела магчымасць наведваць культурныя мерапрыемствы, якiя адбывалiся y горадзе, без квiтка.

Сядзела y шумлiвай зале i з хваляваннем чакала барда. Людзi пачалi нецярплiва пляскаць у ладкi. Шырма рассунулася. На пустую сцэну з-за кулiс выйшаy прыгожы малады мужчына з хвалiстымi светлымi валасамi i сiнiмi вачамi, ён пакланiyся, пашчыпаy струны гiтары i пачаy спяваць. Голас меy прыемны, мяккi, такiм бы спяваць калыханкi. Здавалася, што ён рухаyся y прасторы гукаy, чутных толькi яму. Ягоныя жэсты, поступ, позiркi падпарадкоyвалiся дзiyнаму рытму. Ада не магла адарваць ад яго вачэй i яшчэ не розумам, а падсвядома разумела: менавiта гэтага чалавека яна кахала з той самай сустрэчы y сне.

Калi прагучалi апошнiя акорды, слухачы, зачараваныя спевамi, колькi хвiлiн маyчалi, не прымаючы расстання, а потым зала yзарвалася магутнымi воплескамi. Нецярплiвыя дзяyчаты пабеглi на сцэну з кветкамi. Спявак галантна цалаваy iм ручкi i дзякаваy. Ада тым часам накiравалася за кулiсы. Яна сустрэла Касьяна, якi нёс ахапак букетаy, ля грымёркi, сказала, што з’яyляецца аглядальнiкам аддзела культуры мясцовай газеты, вельмi yражаная яго выступленнем i хацела б узяць iнтэрв’ю, каб шырэй расказаць пра яго чытачам.

– Аглядальнiк? Хочаце мяне агледзець? – iранiчна пасмiхнуyся бард, Ада сумелася ад пачутага. – Праз гадзiну y мяне яшчэ адна сустрэча y клубе санаторыя. Можа, толькi пасля таго пагутарым.

– Добра, – згадзiлася яна.

– А ведаеце што, пачакайце мяне хвiлiнку, я збяру свае рэчы, i на маёй машыне паедзем на новую сцэнiчную пляцоyку.

Што ж гэта я кветкi трымаю? Гэта вам…

Ада адхiснула ад гары букетаy, прамаyляючы:

– Не трэба! Гэта ж вашы!

– А куды я iх падзену? У гасцiнiцу павязу цi што? Бярыце, вам яны вельмi пасуюць.

Ада прыняла кветкi, паклала на абшарпаны стол, якi стаяy за кулiсамi, паскладвала iх, павыкiдвала цэлафанавыя абгорткi, якiя непрыемна шаргацелi. Калi Касьян выйшаy з грымёркi, яна yжо стаяла з гожым акуратным букетам.