Закон захавання кахання

Расчынiлi дзверы, увайшлi y паyцёмную прастору лесвiчнай пляцоyкi, убачылi сцены, спiсаныя спрэс прыхiльнiкамi вялiкага празаiка.

– Што робiцца! – ахнула Ада. – Гэта трэба так спаскудзiць жытло! Эма, калi-небудзь i твой пад’езд такiм чынам размалююць!

– У нас дамафон, не атрымаецца. Пайшлi, пастаiм ля дзвярэй. Калi яшчэ сюды збяромся…

Яны паднялiся па прыступках, пастаялi на пляцоyцы. Ада падумала, што жыy на свеце выдатны пiсьменнiк Булгакаy, розныя палiтычныя i сацыяльныя акалiчнасцi не дазвалялi яму iснаваць вольна i шчаслiва, п’есы не ставiлi, кнiжкi не выдавалi.

А пасля, калi ён памёр, успомнiлi, пачалi ствараць кiнафiльмы i ставiць п’есы, кнiжкi выдаваць. Хоць бы хто яму на той свет занёс гэтую радасць! І сказала Эме:

– Шкада пiсьменнiкаy, якiх не любiлi i не прызнавалi пры жыццi. Пры спрыяльных умовах яны зрабiлi б значна больш.

– Не думаю, – запярэчыла Эма. – Ведаю па сабе. Пакуль я была маладая, мела шмат праблем, тады i кнiжкi пiсалiся. А цяпер усё выдатна! Сям’я забяспечана, муж – добры чалавек, сын уладкаваны, а не пiшацца.

Спакойна i цiха на душы, быццам у калодзежы, дзе даyно ваду не чэрпалi.

– Лiчыш, што пiсьменнiку патрэбны цяжкасцi, што ён, як некаторыя кажуць, павiнен быць галодны?

– Хоць i не хочацца мець асаблiвых жыццёвых непрыемнасцей, але атрымлiваецца, што без iх няма творчасцi, няма моцных пачуццяy. Я iншы раз проста вар’яцею, гатовая нешта бязглуздае yтварыць, каб узварушыць дрыгву будзённасцi.

– Дзе вы бываеце, мо на прыроду выязджаеце?

– Ездзiм на дачу, смажым шашлакi i гуляем у карты.

– А грады?

– Не, мы на такiя подзвiгi не здатныя!

– Прынясi мне, калi ласка, пачытаць сваю прозу, – папрасiла Ада.

– Добра. А y цябе што? Толькi вершы?

– Ёсць некалькi апавяданняy i дзве аповесцi, але ж яны напiсаны па-беларуску.

– А ты перакладзi што-небудзь…

– Добра, паспрабую…

Ада з Эмаю накiравалiся да станцыi метро, па прыступках спусцiлiся да платформы i разышлiся па розныя бакi. Адразу з грукатам падкацiлася электрычка, Ада yвайшла y яе шматлюднае чэрава i паiмчала y новае сваё жытло.

Гайдаючыся y вагоне, яна падумала, што пасля заняткаy застаецца вольны час, можна хадзiць у гiстарычную бiблiятэку i шукаць цiкавыя матэрыялы, што датычацца Беларусi. Маскву яна яшчэ паспее разгледзець, два гады наперадзе! На блiжэйшы час трэба было сабраць падборку вершаy, зрабiць падрадкоyнiкi на рускай мове, каб падрыхтавацца да абмеркавання на секцыi паэзii.