Закон захавання кахання

Памiж iмi yсталявалася доyгае маyчанне, пакуль выпадкова не сустрэлiся y Вязынцы, дзе ладзiлася Свята паэзii. Сутыкнулiся лоб у лоб i хвiлiну стаялi, быццам не пазнаючы адно аднаго y дзiyным утрапеннi. Пасля загаварылi разам, спехам, жартамi ды смехам. А праз колькi хвiлiн разышлiся y розныя бакi, бо Касьяну трэба было напрыканцы дня выступаць, спяваць песнi ды чытаць вершы, а ёй шукаць спадарожны транспарт i памалу дабiрацца y Бабруйск. Адчуваючы вiну за тое паспешлiвае развiтанне, ён прыслаy ёй яшчэ адзiн лiст:

«Добры дзень, Зара-Заранiца! Шкадую, што так бязглузда, так недарэчна развiтаyся з табою.

Некуды бег, некуды спяшаyся, так хацелася сказаць галоyнае пра нашу занядбаную мову i гiсторыю – ажно трэсла. А потым высветлiлася, што нiкому гэта не трэба, нас пакiнулi на закуску павесялiць публiку. Калi yжо i людзей амаль не было. Божа, як цяжка разварушыць гэтае балота абыякавасцi да сваёй культуры, да мiнулага народа, да самiх сябе. Заснула годнасць чалавечая, як той казачны волат, спавiлi закалыхалi, цi дазволяць калi прачнуцца, невядома.

Абухом у свядомасць убiта, што гэтая ненармальнасць i ёсць норма. Маyляy, у цябе нiколi нiчога свайго не было i не будзе, ты маленькая шэрая авечка з вялiкага статку, iдзi туды, куды вядзе пастухова пуга i не пытайся пра шлях, бо нiчога, акрамя лiшнiх пiсягоy, з гэтага не прыдбаеш. Генiй Брэйгеля сёння гучыць так, што ажно жудасна робiцца.

Дайшоy да нейкай мяжы, да глухога раздарожжа, а тут яшчэ “прэ?ласцi” сямейнага жыцця.

Я не скарджуся. Мой дзед казаy: “Кожны мае тое, што заслужыy”».

А далей быy верш, дзе лiрычны герой звяртаyся з любоyю да невядомай жанчыны, называy планетаю любовi i недасяжнаю зоркаю, але Ада yжо не магла прымаць гэтыя параyнаннi на свой кошт i безаглядна верыць радкам хаця б таму, што Касьян не напiсаy, што прысвячае iх ёй. Мо проста хацеy паказаць новы твор.

Трывожны дзень, ашчодраны дажджом.

Ты адплыла планетаю любовi,

Адцятая бязлiтасным нажом

Сляпога лёсу… Божа, што з табою?

Шалёны вецер.

Скронi студзiць золь.

Маyчыць прастор. Завi – не дазавешся.

Як балагол за мной вандруе боль,

Брыдзе yслед па гарадах i весях.

Каго люляюць рэкi добрых рук?

Каму свiтае светлае прадонне

Душы тваёй?.. Гудзе настылы брук.

Золь лiтасцiвiца суцешыць i прыгорне.

Над раздарожжам лёсаy i надзей

Палае зорка, што была табою.

Самотны, я малюся на цябе,

Планета запаветнае любовi.