Закон захавання кахання

Дзе ж ты лётаеш? Чаму нiколi не згадваеш пра мяне?

Яна набралася адвагi i патэлефанавала сама, сказала, што глядзела па тэлебачаннi перадачу з ягоным удзелам, i вельмi ёй спадабалiся вершы. Пагутарылi не вельмi доyга, бо Касьян некуды спяшаy. Яна папрасiла напiсаць ёй доyгi-доyгi лiст, ён паабяцаy i yсё ж напiсаy. Толькi давялося ёй чакаць некалькi месяцаy.

«Дзень добры, Сонейка, Сонейка-Слязiнка!

Вось i пачаy гэты доyгi-доyгi лiст. Праyда, не маю пэyнасцi, цi скончу сёння. Хаця i так затрымаyся з iм аж занадта.

Даруй. Праyда, парываyся, але то тое, то гэта, адным словам – нечага не хапала. А можа, таму што я yсё-ткi эгаiст, атрымаy ад цябе вестачку з аyраю дабрынi i любовi i сяджу, як той ангельскi лорд, маyляy, мне добра, дык, пэyна, добра i yсiм.

Маyчанне, маyчанне, заснула душа, а мо i не прачыналася. Жыццё складаецца з суцэльнай бязладнай мiтуснi. Займаешся чорт ведама чым, толькi не сваёю душою. А яна ж птушка далiкатная, падганяць цябе не будзе. Сядзi, куме, можа, выседзiш трасцу з халераю.

Пi гарэлку, калi надта прыцiсне, марнуй час.

Я ведаю, як цяжка жыць i помнiць пра смерць, i ведаю, што iншага шляху няма, i yсё-ткi жыву, як гарох пры дарозе. А засталося yсяго нiчога, агарак свечкi… Запаленай… Кiм? Куды iду? Куды вядзе дарога? Як сплацiць тыя паскудствы, да якiх прычынiyся? А круглая поyня вiсiць над светам, як бубен, стукае па сэрцы. Плацiць, плацiць!.. У гэтым свеце за yсё трэба плацiць, нават за знiчку, якая ляцiць не y твае далонi… За позiрк… Значыць, усё залежыць ад таго, якiмi вачамi ты глядзiш на гэты свет.

Заблудзiyся, закруцiyся з высалапленым языком, з няyцямнымi вычыма подбежкам шыбую да ямы, у якую буду падаць усю рэшту вечнасцi. І сапраyды, без’языкi звон гайдаецца над галавою. Бом! Бом! Толькi аглухлы yсё адно нiчога не чуе. Бом! І паляцела пясчынка часу няyзнак ператварацца y валун. Бом – i канат, якi вяжа цябе з гэтым жыццём, выцягваецца y тоненькую нiтку. Бом! І замест торнай дарогi – балота! А yсё ж наперакор усяму подбежкам, подбежкам…

Бывай здаровенькая, купальская зараначка».

Ада чытала, перачытвала гэты лiст i не знаходзiла нiчога, чым магла б наталiць сваё каханне, каб яно расло i дужэла, каб iмклiвай ракой поyнiла iстоту. Гэта быy лiст нi пра што, каб толькi адчапiцца ад надакучлiвай жанчыны. Ён здаволiyся яе каханнем, яна для яго толькi адна з мноства iншых, якiя, магчыма, таксама дамагаюцца ягонай увагi.

Яна адступiлася.