Закон захавання кахання

З твайго дазволу цалую тваю гжэчную ручку. Да пабачэння».

Калi Ада атрымала гэты лiст, дык здзiвiлася, чаму «недасяжны агонь кахання», калi яна кахае яго, а ён – яе? За што просiць даравання? Што хацеy сказаць? Адны загадкi. Сапраyды, цяжка зразумець чалавека правiльна, калi ён сам сабе баiцца праyду сказаць. Ада кахала, але не спяшала навязвацца са сваiмi пачуццямi, спадзявалася, што Касьян, якога яна найчасцей называла «мой Лятавец», летам прыедзе зноy, i тады яны разбяруцца з пачуццямi.

6

Касьян сапраyды прыехаy у жнiyнi, папярэдне патэлефанаваy ёй у рэдакцыю, а потым яны сустрэлiся y гасцiнiцы. У ягоным нумары працаваy тэлевiзар. Касьян уладна абняy Аду. Дыктарка прамовiла:

– Мужчына ёсць мужчына.

Так супала. Было не зразумела, чаму яна гэта прамовiла? Якi знак падавала? Але Касьян парывiста выключыy тэлевiзар i зноy абхапiy Аду за плечы.

– Як жа я засумавала па табе, Лятаyчык мой! – прашаптала яна.

– Сумаваць не варта, мы yсё нагонiм.

– Цяжкая справа – усё жыццё даганяць ды чакаць, – засмяялася яна. – А нельга неяк проста жыць, нiчога не даганяць i не спаганяць?

– Мусiць, можна, толькi y мяне не атрымлiваецца. Хочацца шмат паспець – сказаy ён, яшчэ мацней прыцiснуy да сябе жанчыну i доyга цалаваy.

Яна адказвала yзаемнасцю, гэта былi хвiлiны любасцi, пра якiя яна марыла, аднак не была да канца перакананая y ягоных пачуццях, таму спытала:

– Цi кахаеш мяне?

– Анягож, – адказаy ён адным словам, i яна паверыла яму, бо прагнула пачуць прызнанне няхай сабе i так.

Потым было мiлаванне, захапленне i пяшчотныя словы. Ён называy яе ластавачкай i сонейкам, чаго яна нiколi i нi ад кога не чула, што западала y душу i заставалася там назаyсёды, як памяць пра лепшы час жыцця. Упершыню y жыццi Ада адчула сябе часцiнкаю другога чалавека, свайго Лятаyчыка. І гэта было дзiyна, бо такое адчуванне перажывала yпершыню.

Праз тры днi Касьянавы справы былi скончаны, ён адвыступаy, адспяваy i паехаy. Ада адразу напiсала яму, выслала новыя газетныя нататкi пра яго песнi i талент. Дарэмна чакала званка цi лiста. Толькi аднойчы выпадкова yключыла тэлевiзар i yбачыла яго з гiтарай, ён спяваy i чытаy вершы. Яна падумала тады, што, мусiць, магла б усё жыццё праседзець ля тэлевiзара, каб толькi глядзець на яго:

– Лятавец мой, Лятавец.