Закон захавання кахання

Дарэчы, у мяне для цябе дзве навiны i абедзве добрыя, – сказала Наiна Андрыянаyна i зрабiла паyзу.

Ада наструнiлася, падумала yсхвалявана, мо Лятаyчык тэлефанаваy i папрасiла:

– Кажыце хутчэй, памру ад цiкаyнасцi…

– У суботу едзем на экскурсiю y Ясную Паляну yсёй групай.

– Выдатна! А што яшчэ?

– Тут цябе зямляк шукаy.

– Якi зямляк? – насцярожылася Ада, зноy думаючы пра Касьяна.

– Хлопец-завочнiк з Мiнска, ён i называy сваё прозвiшча, ды я забылася.

– Што яму трэба?

– Не ведаю, проста пабачыцца па-зямляцку.

Сапраyды, увечары нехта пастукаy у дзверы. Ада адчынiла i yбачыла невялiчкага чарнявага кудлатага хлопца з гiтарай, якi павiтаyся i спытаy:

– Дзе ты прападала? Цэлы дзень цябе шукаy.

– Хiба мы раней сустракалiся? – здзiвiлася Ада.

– Я – Мiкола Патапеня з вёскi Марудава. Ты ж мне лiсты пiсала, кансультавала наконт вершаy.

Ада yспомнiла, гэта быy адзiн з пачаткоyцаy, вершы якога яна часам друкавала на лiтаратурных старонках раёнкi, а часам дасылала яму лiсты i раiла, што i як паправiць, каб дацягнуць твор да пэyнага yзроyню.

– Ну, заходзь, зямляк, расказвай навiны.

Хлопец прайшоy да стала, паставiy гiтару, сеy па-гаспадарску зручна i паведамiy:

– Усё выдатна! Удалося вырвацца з вёскi, развiтацца з ветэрынарствам. Ажанiyся з мiнчанкаю, Мiланаю завуць. Жыву пакуль з цешчаю, але, на шчасце, яна амаль увесь час на лецiшчы пасецца. Паступiy у лiтiнстытут на завочнае, прыехаy на yстановачную сесiю, дазнаyся, што i ты тут, вырашыy наведаць.

– Добра, будзем пiць гарбату. Я на кухню на колькi хвiлiн, ты не сумуй.

Ада yскiпяцiла чайнiк, заварыла гарбату, зрабiла бутэрброды, паставiла варэнне, цукар, печыва, налiла y кубкi вару, запрасiла:

– Частуйся, калi ласка, i расказвай, што там у Мiнску?

– Нiчога асаблiвага, тое, што i y Маскве: чэргi, талоны, дэфiцыт.

– Што пiшаш?

– Вершы пакуль, але ёсць задумы i на прозу. Хочаш, раскажу сюжэт, толькi ты не yздумай красцi.

– Бог з табою, нашто мне твой сюжэт? Дам табе параду: нiколi не расказвай пра тое, пра што збiраешся пiсаць. Выгаварышся – i стане табе нецiкава.

– Можа, i так, – пагадзiyся хлопец.

– Але ты i жук! Адзiны раз прапусцiла заняткi, дык ты тут жа прыйшоy мяне шукаць! І да каго? Да загадчыцы навучальнай часткi!

– Прабач, я не ведаy, што ты загуляла. Вельмi хацелася пабачыцца. Можа, я табе паспяваю, каб вiну загладзiць?

– Паспявай, калi маеш жаданне.