Закон захавання кахання

Хлопец узяy у рукi гiтару, пашчыпаy струны i сказаy:

– Словы i музыка мае.

– Выдатна. Ты i нотную грамату ведаеш?

– Нашто яна мне? Мелодыю трымаю y галаве. Наогул кожны верш мае сваю мелодыю i рытм, цi не заyважала?

Ён зацягнуy сiплаватым голасам нешта невыразнае, трэнькаy на струнах аднастайна, хiба мог ён параyнацца з Касьянам, у якога гiтара y руках быццам ажывала i выцiнала дзiвосныя гукi, а сам музыка так рухаyся па сцэне, нiбы спраyляy нейкi таямнiчы абрад. Ада yзiралася y смуглявы твар госця, чорныя вузкiя вочы пад калматым чубам i думала: «Мала y ягонай знешнасцi славянскага, хiба толькi мова.

Найхутчэй атрымалi ягоныя продкi генетычную спадчыну ад качэyнiкаy-обраy, якiя некалi межавалi са славянамi ды збыткавалi з iх. На зiму сялiлiся y сем’ях славян, сiлком бралi сабе iх жонак i дзяyчат, а пасля з’язджалi, а чарнявыя нашчадкi заставалiся y славянскiм асяроддзi».

– Мiкола, скуль ты родам? – спытала яна.

– З Палесся, – не без гонару адказаy ён, – на Бабруйшчыну мяне накiравалi працаваць ветэрынарам пасля тэхнiкума.

– Там дзе рэчка Обраyка, вёска Обрава ды горад Кобрын – твая радзiма?

– Не, я з-пад Столiна.

– Гэта не iстотна. Галоyнае, што душа y цябе беларуская i спяваеш па-нашаму.

– Ведаеш, я хоць i вясковы, у беларускай школе вучыyся, але выветрылiся yсе веды, пакуль служыy у войску, цяпер наганяю са слоyнiкам.

Мiкола праспяваy яшчэ колькi песень сваiх i чужых, нарэшце сказаy:

– Мне y цябе падабаецца.

Бадай, заначую…

– Табе няма дзе спаць? – здзiвiлася Ада, а сама падумала: «Вось калi y iм обр прачнуyся».

– Ёсць ложак, але аднаму сумна, хацеy бы з табою…

– У цябе ёсць жонка для гэтае справы, – засмяялася Ада.

– Яна дома, а тут не лiшне каля добрай жанчыны пагрэцца.

– Бачу: у цябе на шыi крыжык матляецца…

– Я шчыры вернiк праваслаyны…

– Дык чаго ж ты мяне на грэх штурхаеш?

– Якi там грэх! Бог сказаy: кахайцеся i размнажайцеся!

– Мне твая задума не падабаецца, iдзi ты, хлопец, па-добраму туды, скуль прыйшоy…

– Слухай, чаму няма гармонii y свеце? – спытаy ён.

 – Чаму я хачу, а ты – не?

– А таму, што ты шчыры праваслаyны вернiк можаш сабе дазволiць награшыць, потым пакаешся i зноy будзеш рабiць тое самае. А я нехрышчоная, мне нельга грашыць, бо няма перад кiм каяцца, толькi перад сабою, а гэта значна цяжэй i страшней, чым перад Богам. Павер мне. Уласнымi згрызотамi можна сябе да смерцi давесцi.