Закон захавання кахання

– Дык ты мо i y Хрыста не верыш?

– Якая табе рознiца, у што я веру?

– Хрыстос быy, навукова даказана!

– Цi мала што, Мiкола, было. Мо i ты яшчэ святым угоднiкам станеш. Зрэшты, нi даказаць, нi абвергнуць iснаванне Бога немагчыма. Кожнаму чалавеку патрэбен хаця б уяyны абаронца. А з другога боку, калi нейкая вышэйшая сiла iснуе, дык выглядае яна далёка не так, як малявалi iх мастакi – з барадою ды вусамi… Людзi стварылi сваiх багоy падобнымi сабе, а не наадварот. Разумееш?

– Калi жанчына пачынае фiласофстваваць, мне робiцца сумна, бо як ветэрынар добра ведаю яе сапраyднае прызначэнне.

Пайду я лепш да дзяyчат на свой пяты паверх, – расчаравана сказаy Патапеня, падхапiy гiтару i падаyся з пакоя.

Ада з палёгкаю yздыхнула i падумала: «Вось яшчэ адзiн рыхтуецца y iнжынеры чалавечых душ. Усе мы толькi блудзiм ды блукаем на гэтым свеце, не бачым сваёй дарогi, прызначэння, не разумеем уласнага шчасця, не навучаныя. Нешта важнае страчана y нашым соцыуме: традыцыi, добры прыклад сям’i, што павiнна жыць у вяках.

А яно, тое галоyнае, рушылася i гублялася з пакалення y пакаленне з моваю, з самабытнаю культураю, з рамёствамi, з фальклорам… Навошта я падцягвала i друкавала вершы гэтага Патапенi? Нiчога людскага, мабыць, з яго не атрымаецца. Хаця хто тут з нас без заганаy? У кожнага свой шлях, свае памылкi i згрызоты. У мяне таксама гэтага дабра хапае. Усе мы збеглi y Маскву ад нейкiх жыццёвых нягод. Бежанцы ад самiх сябе…»

8

Ада yзяла друкарку на пракат, падрыхтавала тэксты падрадкоyнiкаy i прынесла iх на заняткi секцыi паэзii, якая налiчвала дзесяць чалавек. Перад званком вырашыла раздаць вершы аднакурснiкам. Армянiн Ара i кiргiз Кажагiльды грэблiва адвярнулiся.

– Мы жаночых вершаy не чытаем, – сказаy Ара.

– А я вашы з задавальненнем пачытаю, калi дойдзе чарга, ды i разбяру дэталёва, – адказала Ада з iранiчнай усмешкай.

 – Я гэта yмею рабiць, бо шмат гадоy кiравала лiтаб’яднаннем.

Гэтыя два хлопцы выклiкалi y яе адмоyныя эмоцыi паводзiнамi з першах дзён сумеснага навучання. Аднойчы прыземiсты Кажагiльды падымаyся з Адаю y лiфце. Кiргiз змераy жанчыну позiркам i сказаy:

– Я згубiy ключ ад пакоя, можна y цябе пераначаваць?

– Нельга, у кiргiзаy мужчыны на жаночай палавiне не начуюць, – з’едлiва адказала яна.

– Я думаy, ты мне паспачуваеш.