Закон захавання кахання

– Тоня, а дзе твой муж? – спытала Ада.

– Чорт яго ведае, мо y Ізраiль з’ехаy. Ён быy яyрэй. Усё, што я запомнiла з сумеснага жыцця, гэта старых баб, якiя yвесь час нешта жавалi i чаyкалi yстаyнымi скiвiцамi. Як згадаю, дык i зараз на ванiты цягне. А як тваё сямейнае жыццё склалася?

– Звычайна, толькi дзяцей яшчэ не завяла, такая вось бясплодная смакоyнiца.

– Ты яшчэ маладая, у цябе yсё наперадзе. Колькi табе?

– Трыццаць.

– А мне yжо за сорак. Іншы раз адчуваю сябе старою, старою…

– Што ты, Тонечка, ты вельмi добра выглядаеш…

– Стараюся…

За размовамi яны непрыкметна даехалi да iнтэрната, дзе iх сустрэла вахцёрка-армянка сярэдняга веку, захутаная y шэрую пуховую хустку.

– Замерзлi, Марыета Арамаyна? – спытала Тоня.

– Так, цяжка пераношу пахаладаннi.

– Тут столькi хлопцаy бегае, можна пагрэцца.

– Вой, дзяyчаты, я yжо i майткi лянуюся зняць, а вы кажаце… Для мяне yсё лепшае мiнула. Даседжу тут адзiн год да пенсii ды i падамся y вырай на поyдзень.

Ада зiрнула на палiчку, дзе паштальёнка пакiдала лiсты для насельнiкаy iнтэрната. Ад Касьяна па-ранейшаму нiчога не было. Яна з сумам падумала: «Крынiца Лятаyчыкавага кахання перасохла, а мо i не было зусiм нiчога, толькi гульня, пiсаy жа ён у лiсце, што душа ягоная заснула, а мо i не прачыналася».

Пакуль Ада з Тоняю чакалi лiфт, да iх падышоy святар, разам моyчкi паднялiся на сёмы паверх.

– Тоня, што гэта y нас наспявае? – здзiyлена спытала Ада.

– А ты хiба не ведаеш? Хлопцы дапiлiся да белай гарачкi.

Грыша Вепраy расказваy, што да яго y пакой прыходзiць вялiзны чорны сабака, галавой ажно да столi дастае, i сядзiць усю ноч. А ён баiцца паварушыцца, каб звер яго не загрыз. Агнiя запрасiла святара, каб асвяцiy наш паверх, ачысцiy ад усяго благога.

– Ну, няхай сабе, абы памагло, бо Ара y мяне за сцяною таксама ноччу оргii yчыняе, заснуць немагчыма. Можна ж цiха пiць, навошта гарлапанiць… Бывай, да заyтра, – Ада развiталася з Тоняю i накiравалася y свой пакой.

Яна i сама заyважала, што хлопцы адурэлi ад волi – побач нi сям’i, нi родных, толькi вялiзны горад са спакусамi. Напiвалiся так моцна, што iншы раз покатам ляжалi на калiдоры. Некаторыя, мусiць, мелi yжо вялiкi стаж п’янства, таму справа дайшла да белай гарачкi. Грышу Веправа было асаблiва шкада, вельмi прыгожы i таленавiты хлопец, але аказаyся слабы духам.

У пакоi было холадна. Ацяплення яшчэ не yключалi.