Закон захавання кахання

Аду, як i вахцёрку-армянку, таксама даймалi раннiя маскоyскiя халады, яна падумала, што трэба купiць нейкi абагравальнiк цi хоць гумавую грэлку, каб класцi y пасцель пад ногi, i занялася прыгатаваннем вячэры. Вырашыла насмажыць трохi бульбы, калi-нiкалi можна парушыць правiлы харчавання, каб пазбыцца аднастайнасцi. Гэтым яна i занялася. Калi бульба была гатовая, узяла патэльню i панесла y пакой. Як толькi вытыркнулася y калiдор, убачыла, што на яе рухаецца працэсiя на чале са святаром, якi апускае вялiзны венiк у памыйнае вядро i пырскае калiдор, за iм цягнулiся гурмою насельнiкi сёмага паверха.

Ада спынiлася, каб не пераходзiць дарогу хрэснаму ходу. Мiнаючы яе, святар шчодра пырснуy з венiка на смажаную бульбу. Ада зразумела, што есцi бульбу, асвечаную з памыйнага вядра, не будзе, вярнулася i выкiнула жаданую вячэру y смеццеправод. «Не заслужыла я, мабыць, гэтую ежу», – падумала Ада i вярнулася y пакой. Папiла гарбаты пад цiхi гоман радыёпрыёмнiка, прыслухалася i са здзiyленнем пачула, што iнтэрв’ю бралi y прафесара, кандыдата мастацвазнаyства, пiсьменнiцы Молевай Нiны Мiхайлаyны, той самай, у якую падчас вучобы быy закаханы Уладзiмiр Караткевiч. Слынны навуковец апавядала пра расiйскiх мастакоy-авангардыстаy, аб’яднаных вакол студыi «Новая рэальнасць». Ада yважлiва yслухоyвалася y голас жанчыны i думала: «У рамане Караткевiча жанчына, якую пакутна кахае беларускi пiсьменнiк, памерла ад аперацыi на сэрцы. Закаханы герой павёз сваю каханую-нябожчыцу, каб пахаваць у Беларусi. Не мог пакiнуць яе y Маскве, хоць мёртвую забраy з сабою. Такая сумная гiсторыя. Праyда мастацкага твора не супадала з фактамi жыцця. Прататып персанажа Молева жыве, працуе i нават перажыла аyтара. Мабыць, грэх – пiсаць пра жывога чалавека, што ён памёр, за гэта аyтара можа чакаць кара i раннi зыход. Нельга праз лiтаратурны твор помсцiць сваiм непрыяцелям, жадаць iм зла, праклiнаць. Сусветны закон справядлiвасцi бязлiтасны да пiсьменнiкаy, таму што iм дадзена yплываць на чалавечыя душы».

9

Група на чале з Наiнай Андрыянаyнай ранiцай выехала y Ясную Паляну.

Эма адмовiлася ад экскурсii, сказала, што шмат разоy была там з мужам. Ада сядзела адна ля акна i азiрала наваколле, якое мiльгала за вокнамi. У аyтобусе было шумна, асаблiва ззаду, дзе рэй вёy Гоша Строма. Хлопцы гулялi y карты, часта спрачалiся, нешта выкрыквалi незразумелае, казалi, што карыстаюцца «блатной феняй».

Краявiды былi вельмi падобныя на беларускiя: лясы, палi, часам маляyнiчыя yзгоркi, як пад Мiнскам.