Саклыйм җылы назларымны = Душа моя полна нежностью

Ярый әле кабул булды

Теләкләрем, догалар –

Хезмәтемә балаларым

Һәйкәл булып торалар…

Ярсып-ярсып уйнармын дип,

Гармуныма кагылдым.

Узган гомер – катлаулы моң –

Гармунсыз да агылды.

    Маһисәрвәр Тарханова,

    1960 еллар,

    Яуширмә

У?ти

Чибәр кеше иде безнең әти –

Зәңгәр күзле горур бер мишәр.

Ни кызганыч, инде ничә еллар

Кабер өсләрендә җил исә.

Бик тә моңлы иде безнең әти –

Уйнамаган көе булмады,

Баян, гармун, скрипкаларны

Ут уйнатты аның куллары.

Гаҗәп уңган иде безнең әти –

Эшләмәгән эше юк иде,

Аның чиксез тырышлыгы белән

Тугыз бала бөтен, тук иде.

Балаларын нык яратты әти –

Алларыннан төшми үстек без,

Тырышлыгын, зыялыгын алып,

Дөнья киңлегенә күчтек без.

Хәтта мәңгелектән ничә еллар

Төшебезгә кереп «йөдәтте»:

Авыр чакта юлдан язмагыз дип,

Киңәш бирде, акыл өйрәтте.

Р?РЅРґРµ СЃРёСЂУ™Рє керә, мәрхүмкәем,

Урнаштылар, булды, дигәндер,

Тынычланыр өчен, ул, мөгаен,

Тәрәзләрдән карап йөргәндер.

У?Р№Р±У™С‚ кеше РёРґРµ безнең әти –

Берәгәйле горур бер мишәр,

Ни кызганыч, инде ничә еллар

Кабер өсләрендә җил исә.

    1996, Казан

У?ти кабере янында

Менә, әти, тагын килдек әле

Хәл-әхвәлләреңне белергә.

Ташка уйган сурәткәеңдәге

Елмаюың кабат күрергә.